Subscribe Us

Header Ads
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλήνων Γνώση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλήνων Γνώση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή

Εσύ, αυτή τη στιγμή – κάθε εσύ – μπορεί να θεωρείς ότι η δημοκρατία ως πολίτευμα είναι δεδομένη. Δεν είναι.
 
Θεωρείς ότι αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή είναι δημοκρατία. 

Δεν είναι. 

Η δημοκρατία στην πλήρη της έννοια σημαίνει ότι έχεις κάποια πάρα πολύ συγκεκριμένα δικαιώματα, αλλά ταυτόχρονα έχεις και κάποιες πάρα πολύ συγκεκριμένες υποχρεώσεις. 

Δεν ήταν ιδεατή η δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας, όμως αυτός που θεωρούταν πολίτης –όχι οι γυναίκες, όχι οι δούλοι, όχι όσοι ήταν εκτός Αθηνών – είχε δικαίωμα να μιλάς στην Πνύκα, να ψηφίζεις, να παίρνεις αξιώματα. 

Δεν σε ρωτούσαν αν θέλεις να αναλάβεις.
 
Γινόταν κλήρος και αναλάμβανες κάποιο πόστο. 

Ως πολίτης έβαζες το χέρι στην τσέπη και κάθε χρόνο έβαζες ένα ποσό ανάλογα με πόσα έβγαζες, και μπορεί να συντηρούσες γαλέρα, ή να συντηρούσες τον οπλισμό σου τον ατομικό σου εξοπλισμό, ή να βοηθούσες να ανέβει κάποιο θεατρικό.
 
Η λογική ήταν να σε κάνει έναν πολίτη που θα κατανοεί απόλυτα ότι δεν είναι τίποτα δεδομένο, ότι δεν βρίσκεις κάτι έτοιμο, στρωμένο. 

Εσύ πρέπει να το κερδίσεις.

Σάββατο



«Ἀποκρύπτεται καί καταδιώκεται ἡ ἀνατρεπτική ἔρευνα τοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ Ἐρευνητικοῦ Τομέα τοῦ Ἀνοικτοῦ Ψυχοθεραπευτικοῦ Κέντρου πού κατέδειξε ὅ,τι μέ τήν ἐκμάθηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας (πολυτονικό) ὡριμάζουν ταχύτερα οἱ ὀπτικές καί γνωστικές λειτουργίες τοῦ μαθητοῦ, ὅπως ἡ Ἀντίληψη καί ἡ Μνήμη»


Ὅσα ἐκ τούτων ἔφερον διπλοῦν σύμφωνον ἀπέβαλον τό ἕν. Οὕτω ἡ Θεσσαλονίκη μετετράπει εἰς Θεσαλονίκην (ἤ Θεσ/νίκην) καί ἡ Κνωσσός ἔγινεν Κνωσός, ἡ Καβάλλα “ἔγινεν” Καβάλα

Ἀκολούθησαν λέξεις, ὡς αὐγόν=αβγόν, τραῖνον=τρένον, ψεῦδος=ψέβδος κ.λπ.

Ὁ νηπιοβαπτισμός εἰς τόν Χριστιανισμόν ἐπεβλήθη μέ τήν Α’ Οἰκουμενικήν σύνοδον. Μέ νομοθετικόν διάταγμα ὁ Θεοδόσιος ἐπέβαλεν τήν ὑποχρέωσιν ὅλων τῶν πολιτῶν νά βαπτίζουν τά νεογνά των. Μέ συμπληρωματικήν διάταξιν ἐπέβαλε ἀφαίρεσιν δικαιωμάτων πολιτῶν: Ἤτοι τά ἀβάπτιστα τέκνα στεροῦντο δικαιωμάτων εἰς τήν πατρογονικήν κληρονομίαν

Οἱ μή ἔχοντες δέ ἀγροτικόν κλῆρον θεωροῦντο νομικῶς δούλοι καί ἐπωλοῦντο στά ΔΟΥΛΟΠΑΖΑΡΑ. Μέ νέο δέδιάταγμα ἐπέβαλε θανατικάς ποινάς εἰς τούς παραβάτας. Δεῖγμα ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου οἱ 15.000 Θεσσαλονικεῖς πού ἐσφάγησαν, μέτήν βοήθειαν των Γότθων (κατά Κεδρηνόν, Θεοφάνην καί ἄλλους, ἐνῶ κατά Θεοδώρητον ἱστορικόν ἦσαν 7.000 Θεσσαλονικεῖς πολίται) στόν Ἱππόδρομον καί“ἐχάρισαν ”Εἰς τόν Θεοδόσιον τόν τίτλον τοῦ μεγάλου!!! 

Πόσοι Ἕλληνες σήμερον τόν ἀποδέχωνται; Ἀλλά καί ὁ Ἰουστινιανός μέ τόν Κώδικάν του θεσπίζει νόμους διά ...τούς ἀλητήριους Ἕλληνας! Ἰουστινιάνειος Κώδικας: 1.10.10.: 

«Ὅσοι ἔχουν κάποιο στρατιωτικό ἤ ἄλλο ἀξίωμα ἤ μεγάλη περιουσία καί για νά κρατήσουν τά προσχήματα ἦλθαν νά βαπτισθοῦν ἄλλά ἀφήνουν τίς γυναίκες τους καί τά παιδιά τούς καί τά ὑπόλοιπα μέλη τοῦ οἴκου τούς μέσα στην Ἑλληνική πλάνη, διατάσσουμε νά ἀπωλέσουν τά δικαιώματά τούς καί νά ὑποβληθοῦν σε ἀντάξιες τιμωρίες, ἀφοῦ εἶναι φανερόν πώς πῆραν τό βάπτισμα χωρίς καθαρή πίστη...»

Διά τήν ἐπίβλεψιν δέτῆς ἐφαρμογῆς τῶν διατάξεων, ἡ διαπαιδαγώγησις ἀφαιρέθη ἐκ τῶν φυσικῶν γονέων καί ἀνετέθη εἰς τόν ἀνάδοχον. Αἱ ρίζαι ὅμως τῶν ἀρχαιοελληνικῶν παραδόσεων, τόν μετάλλαξε σήμερον εἰς τό πρόσωπον πού φέρει δῶρα κατά τάς ἑορτάς καί δέν ἐπιλαμβάνεται τῆς Χριστιανικῆς ἀγωγῆς τοῦ βαπτιζομένου τέκνου. Βεβαίως πάντοτε ὁ ἀνάδοχος προσφέρει εἰς τόν ἀναδεξιμαῖον δῶρα καί κατά τήν βάπτισιν τά λεγόμενα φωτίσματα (ροῦχα, χρυσούς σταυρούς καί ἄλλα). Ἐπίσης, ἀπό τόν ναόν ἐπιστρέφωντας εἰς τήν οἰκίαν, ἐρρίπτοντο νομίσματα ὑπό τοῦ ἀναδόχου καλούμενα ὑπατεία ή μαρτυριάρικα. Σήμερον ἐν τῆ οἰκία τοῦ βαπτισθέντος μοιράζωνται ταῦτα ἤ δίδωνται μικροί σταυροί. Τό λαμβανόμενον δέ “βαπτιστικόν” ἀκολουθεῖ τόν χριστιανόν –ἀκόμη καί σήμερον– στήν φοίτησίν του, εἰς τόν γάμον, εἰς τήν ἐργασίαν του, ἀλλά καί εἰς τήν ταφήν του.

Ὁ Ἑλληνισμός τίς τελευταίες δεκαετίες – κατά τινας– βυθίζεται εἰς φρεάτιον καί πλησιάζει τόν πυθμένα. Συνειδητοποιῶντας τήν θέσιν του συσπειρώνει τά γόνατα, ἕτοιμος νά ἐκτιναχθεῖ μόλις τόν ἐγγίσει. Ἀναζητᾶ ἐκ νέου τήν ἐπιφάνειαν, στόχους, πρότυπα, ρίζας. 

Κατ΄ οὐσίαν τήν ἀρχαίαν Ἑλληνικήν δημιουργίαν δέν πρέπει νά θεωροῦμεν ὡς πρότυπον ἤ μοντέλο πρός μίμησιν. Μπορεῖ νά λειτουργήση ὡς γονιμοποιόν σπέρμα ἤ κέντρισμα, ἔμπνευσις καί πηγή ἰδεῶν. (Ἀρχαῖα Ἑλληνική Δημοκρατία –Κορνήλιος Καστοριάδης). 

Βέβαιον παραμένει, πώς οἱ σύγχρονοι προπαγανδιστές τῆς θρησκείας –ἀπό χριστιανομαρξιστές ἕως χριστιανοακροδεξιούς– ἀκολουθώντας τήν αὐτήν μέθοδον ἐπιδιώκουν τήν διάσωσιν τῆς θρησκευτικῆς τυραννίας. Ἐνδύουν δηλαδή τήν Σημιτική θρησκεία μέ χιτώνα Ἑλληνικόν καί καταβάλουν ὑστάτην προσπάθειαν παραπλανήσεως. Τό κοινόν τούς γερνᾶ καί ὁ ψευδοπατριωτισμός ἐκπνέει. Ἄλλωστε ὁ πατριωτισμός διά τούς ἡγήτοράς των ἀποτελεῖ αἴρεσιν. Οἱ ἐξωτερικοί κίνδυνοι πού κλυδωνίζουν τήν Ἑλλάδα, δέν ἐπιτρέπουν τήν πολυτέλεια ἀνάπτυξης ἐσωτερικῶν –καί δή θρησκευτικῶν– διενέξεων. Ὁ Ἰουδαϊσμός –πού ἀπ΄ἀρχῆς παρεισέφρυσε εἰς τόν Χριστιανισμόν– δέν φαίνεται ἀναστρέψιμος.

Παρά ταῦτα ὁ Ἀνεξίθρησκος Ἑλληνικός λαός, θά ἠδύνατο νά ἀνεχθῆ ἕναν Ἑλληνοποιημένον Χριστιανισμόν στήν θρησκευτικήν του ζωήν. Ὑπό τήν προϋπόθεσιν νά μή θίγωνται οἱ παραδόσεις του καί νά μή λειτουργεῖ ἀνασταλτικά ἡ προάσπισις τῶν Ἑλληνικῶν δικαίων. Τοῦτο προϋποθέτει πώς οἱ θρησκευτικοί μᾶς ταγοί ἐμπράκτως θά ἀπορρίψουν τό σκοταδιστικό καί παρακμιακό Ἰουδαϊκόν πνεύμα.

Οἱ περισσότεροι τῶν συμπατριωτῶν μας δυσκόλως ἱσορροποῦν ἀνάμεσα εἰς τόν κόσμο τῆς γνώσεως καί στόν κόσμον τῆς πίστεως. Ἡ ἐπιβολή τῆς δευτέρας –ἀποδοχή δηλαδή τῶν συμφωνηθέντων (ὀρθότερον, τῶν ἐπιβαλλομένων μέ πλῦσιν ἐγκεφάλου)– ἔχει γίνει κατά τήν τρυφεράν ἡλικίαν καί δυσκόλως ἀνατρέπεται. Κατόπιν τούτου: “Κουκιά μᾶς μασοῦν, κουκιά μαρτυροῦμε‘’!! Οὔτω τελικῶς ὁ καθείς διαμορφώνει τήν ἔννοιαν τοῦ θείου ὅπως ἐπιθυμεῖ!

ΑΠΕΙΡΩΝΥΜΟΝ - ΛΕΞΙΚΟΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ



*****


*****

Η λατρεία των φιδιών στην αρχαία Ελλάδα- Αρχαία Αθήνα μια πραγματική φιδοφωλιά

Μια έρευνα του Δημήτρη Σκουρτέλη


Ο Δημοσθένης έλεγε πως η θεά Αθηνά κάνει παρέα : «τοις χαλεπωτάτοις θηρίοις, γλαυκί και δράκοντι και Δήμω...» [με τα χειρότερα θεριά, την κουκουβάγια, το φίδι, και τους Αθηναίους Πολίτες]

Πράγματι, όχι μόνο το «γοργόνειο» της θεάς έχει ζωντανά φίδια, αλλά και κάτω απ’ την ασπίδα της απεικονίζεται ένα φίδι, που δεν είναι άλλο από τον Εριχθόνιο, ένα βασιλιά της Αττικής που βρήκε καταφύγιο κάτω από την θεά, μεταμορφωμένος σε φίδι. Και σαν κάθε φίδι που σέβεται τον εαυτό του, ο Εριχθόνιος είχε και δηλητήριο, μια σταγόνα που έδινε ζωή, και μια που έδινε θάνατο. Ήταν το αίμα της Γοργώς, δώρο της θεάς.

«Οικουρός όφις» [σπιτόφιδο], ονομάζονταν αυτός ο βασιλιάς, παιδί της ..παρθένου Αθηνάς και του Ηφαίστου, ή αυτού και της Γης, όπου κατέληξε η προσπάθειά του να σμίξει με την θεά. Η Αθηνά έτσι κι αλλιώς υιοθέτησε το παιδί και το έδωσε στον Κέκροπα, άλλο φιδόμορφο βασιλιά, που το έκλεισε σε ένα κουτί, όπως κάνουμε και σήμερα στα φίδια. Όταν οι κόρες του Κέκροπα άνοιξαν το κουτί, πετάχτηκαν από μέσα δύο φίδια που πρόσεχαν το μωρό, ή ο ίδιος ο Εριχθόνιος σαν φίδι -ανάλογα με τις παραλλαγές του Μύθου, και κρύφτηκε κάτω από την ασπίδα της παρθένου θεάς. Αυτός είναι το φίδι που απεικονίζονταν στο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Φειδία, αντίγραφα του οποίου έχουν σωθεί.

Ο Κέκροπας, ο πρώτος βασιλιάς της Αθήνας, ήταν «διφυής» [με δύο φύσεις], δηλ. φίδι από τη μέση και κάτω, και οι Αθηναίοι πίστευαν πως ήταν ο Ιδρυτής και μέγας ευεργέτης της πόλης, και τον τιμούσαν ιδιαίτερα, σαν «γενάρχη Ηρωα, κτίστη και επώνυμο των Αθηνών, γηγενή και αυτόχθονα» βγαλμένο μέσα από τη γη. Γενικά, πολλά παιδιά της Γης ήταν φιδόμορφα. Δίπλα στο Ερεχθείο ήταν ο τάφος-ιερό του, που σε αντίθεση με άλλα Ηρώα, ήταν υπόγειο, σα φιδότρυπα. Αντίθετα με τον Εριχθόνιο και τον Ερεχθέα, που τους βλέπουμε στα μνημεία σαν πλήρεις ανθρώπους, ο Κεκρωπας παριστάνεται συνήθως σαν φιδάνθρωπος.

Αλλος διφυής φιδάνθρωπος βασιλιάς ήταν ο Ερεχθεύς, που μάλλον ταυτίζεται με τον Εριχθόνιο, μια που οι Μύθοι για τη γέννησή τους είναι παρόμοιοι. Από αυτούς τους βασιλιάδες δημιουργήθηκε η δυναστεία των Ερεχθειδών, που η Μυθολογία τους αναφέρει σαν μεγάλους εκπολιτιστές. Από αυτούς κατάγονταν και οι σημαντικότερες οικογένειες[Γένη] της Αθήνας, όπως πχ οι Ετεοβουτάδες κλπ. Ο γνωστότερος Ερεχθείδης ήταν ο Θησέας, ‘Ηρωας με πανελλήνια απήχηση.

Το επίσημο, ποιητικό και επικό όνομα της Αθήνας ήταν «Δήμος Ερεχθέως». [δηλ κράτος - λαός φιδάνθρωπου/ων, και πιο λιανά, στα ινδιάνικα, «Φυλή του Φιδιού»] Έτσι την αναφέρει ο Όμηρος, και έτσι την αποκαλεί σε υμνητικό του κείμενο ο Πλούταρχος. [Δήμος Ερεχθήος μεγαλείτορος] Περήφανοι οι Αθηναίοι για την καταγωγή τους, έδιναν δημόσια και ιερατικά αξιώματα μόνο σε αυτούς που ήταν πάππου προς πάππου Αθηναίοι, και αποδείχνανε πως τιμούσαν τα οικογενειακά τους ιερά και τους τάφους των προγόνων τους, όπως αναφέρει ο Αριστοτέλης. Ο ιστορικός Φερεκύδης συνέγραψε και τους «Αυτόχθονες», την γενεαλογία των μεγάλων αθηναϊκών οικογενειών.

Οι Αθηναίοι κατάργησαν την βασιλεία μετά την αυτοθυσία του Κόδρου, γιατί δεν θα ξανάβρισκαν τόσο καλό βασιλιά, υποτίθεται. Η αλήθεια είναι πως είχε σβήσει η γενιά των Ερεχθειδών, όταν ο Μεσσήνιος Μέλανθος ανέτρεψε νόμιμα τον Θυμοίτη, τον στερνό Ερεχθείδη. Λυπάμαι που δεν μπορώ να αναφερθώ εκτενέστερα στους σχετικούς Μύθους. Το μέγεθος της μελέτης θα ήταν απαγορευτικό.

Η ιδέα του φιδιού-βασιλιά επέζησε, αρνητικά και θετικά, στο Βυζάντιο, όπου ο Κωνσταντίνος ο Ε΄, εικονομάχος αυτοκράτορας, περιγράφεται ως: «εκ σπέρματος όφεως ασπίς δεινή και όφις πετόμενος». Η αρχαιογνωσία των συγγραφέων της«Σούδας» που το αναφέρουν, αποκλείει την σύμπτωση.

Φυσικά, τίποτα δεν εμπόδισε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο να ονομαστεί «Δραγάτσης», = Δρακάκης, Βασιλιάς-Δράκων-φίδι, χωρίς αρνητική σημασία τώρα.

Και οι αρχαιότεροι από τους Ερεχθείδες πρόγονοι των Αθηναίων, οι Τριτοπάτορες, μορφές αρχαιότατες ακόμα και για την Μυθολογία, ήταν παιδιά του Δία και της Περσεφόνης, που είχαν ζευγαρώσει μεταμορφωμένοι σε φίδια για να τους γεννήσουν. Κατά τους Ορφικούς, ονομάζονταν Πρωτοκλής, Αμακλείδης και Πρωτοκρέων, και κατά την κοσμική μυθολογία Τριτοπατρεύς [ή Ζαγρεύς], Διόνυσος και Ευβουλεύς. Ήταν θεότητες σχετικές με τους ανέμους και με τη γέννηση των παιδιών. Είναι φανερό πως σχετίζονται άμεσα με τον Διόνυσο «Ζαγραίο», θεότητα σημαντική στα Ελευσίνια Μυστήρια και στο Αθηναϊκό κράτος, που ήταν παιδί των ίδιων θεών, που και πάλι πήραν μορφή φιδιού για να τον φέρουν στον κόσμο...[περισσότερα σε ειδικό κεφάλαιο]

Ας πω εδώ μόνο πως «Δράκων ταύρου πατήρ» ήταν μια προσωνυμία του Διονύσου. Με αυτόν παντρεύονταν συμβολικά κάθε χρόνο η σύζυγος του «άρχοντος βασιλέως»[αιρετό αξίωμα] ανανεώνοντας την φιδίσια καταγωγή των Αθηναίων. Η τελετή γίνονταν στις 11-12 Ανθεστηριώνος μηνός, κατά τη γιορτή των «Χοών» στο ιερό του θεού στις Λίμνες, που άνοιγε μόνο εκείνο το βράδυ, και με τη συμμετοχή έντεκα [ή δεκατεσσάρων] ιερειών.




Το σύμβολο της Αθήνας -Φίδι σε ελιά- σε άγαλμα ήρωα ή νεκρού.

Ας ακούσουμε τον Δημοσθένη να περιγράφει έναν… τυπικό θρησκευόμενο Αθηναίο, σαν και αυτούς που κάνουν μεγαλόσταυρους σήμερα:

«τις ημέρες, πάλι, οδηγούσες τις λατρευτικές πομπές [«καλούς θιάσους»] μέσα στους δρόμους, [με τους πιστούς] στεφανωμένους με μάραθο και λεύκα, σφίγγοντας κόκκινα φίδια και κουνώντας τα πάνω από το κεφάλι σου, φωνάζοντας ‘ευοί σαβοί’ και ‘υης άττης άττης υής’ και οι γριούλες έλεγαν πια πως είσαι κορυφαίος του χορού, πρωτοστάτης, κισσοφόρος, λικνοφόρος»

Τα κόκκινα φίδια («όφεις παρείες») ήταν αφιερωμένα στον Ασκληπιό, αλλά η πομπή που περιγράφεται είναι Διονυσιακή (κισσός, λίκνο κλπ). Πολιτισμένα πράγματα…

Άλλη ερμηνεία: «Όφεις παρείας: αυτοί που έχουν φουσκωτά μάγουλα. Θεωρούνται ήμεροι και άκακοι για τους ανθρώπους. Τρώνε τις οχιές και είναι ιεροί στα Μυστήρια» (Λεξικό Σούδας)

Στα υπόγεια της Ακρόπολης έλεγαν πως ζούσε ένα ιερό φίδι, ενσάρκωση του Εριχθόνιου, που ήταν φύλακας της Ακρόπολης. Κανείς δεν το έβλεπε, αλλά η τροφή που του άφηναν εξαφανίζονταν, μέχρι τις παραμονές της Περσικής επίθεσης. Έτσι, υπέθεσαν πως το φίδι, προφητικά, εγκατέλειψε το ιερό που έμελλε να καταστραφεί. Ίσως ήταν κόλπο των ιερέων ή του Θεμιστοκλή για να πείσουν τους Αθηναίους να εγκαταλείψουν την πόλη. Τόσο σημαντική ήταν η λατρεία αυτού του [ανύπαρκτου;] φιδιού.

Το Ερεχθείο ήταν ναός των φιδοηρώων και των θεών που συνδέονταν με αυτούς. Εκτός από τον Ήφαιστο και την Αθηνά σε αρχαιότατη μορφή, [ξόανο] λατρεύονταν και ο Ποσειδών «Ερεχθεύς». Εκεί υπήρχε ένα πηγάδι με θαλασσινό νερό όπου άκουγες κύματα! Η φιδολατρεία είχε επεκταθεί και στη θάλασσα, μέσω των «Εγχέλυων» [χελιών] όπως θα δούμε αργότερα. Σε μία παράσταση ο Κέκρωψ έχει ουρά ψαριού.

Ακόμη, στο Ερεχθείο, το ιερότερο ίσως σημείο της Ακρόπολης, και σίγουρα τον αρχαιότερο τόπο λατρείας, υπήρχε η «πρώτη» ελιά και το σημάδι που άφησε η τρίαινα του Ποσειδώνα. Σε ανάγλυφα βλέπουμε ένα ιερό φίδι να τυλίγεται στον κορμό της ιερής ελιάς, σαν ένα από τα εμβλήματα της Αθήνας. Είναι ο συνδυασμός της ελαιοκαλλιέργειας [δώρο της θεάς] και της σοφίας και τεχνογνωσίας που αυτή παρείχε.

Αυτό το έμβλημα που συνδέεται με την θεά της Σοφίας, είναι η βάση της Εβραϊκής σύλληψης του Όφι – Σατανά που τυλίγεται στο Δέντρο της Γνώσεως, στη γνωστή αφήγηση της Βίβλου. Επειδή ένα ευνοϊκό σύμβολο χρησιμοποιήθηκε αντίστροφα, όλη η διήγηση της Βίβλου είναι αντιφατική, μια που είναι αδύνατο ο Θεός που έπλασε τον άνθρωπο «κατ’ εικόνα» Του, να του απαγόρευσε τη Γνώση. Απλά, οι Εβραίοι δεν μπόρεσαν να δουν αλλιώς το έμβλημα των κατακτητών τους.

Πάντως, σαν όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους, και οι Εβραίοι ήταν αρχικά φιδολάτρες. Ο Μωυσής πήρε σαν σημάδι από τον Ιεχωβά, την δύναμη να κάνει το ραβδί του φίδι. Έτσι πίστεψαν οι Εβραίοι πως στάλθηκε από τον Θεό. (Έξοδος, Δ΄, 1-3 κ. έ.)«Εθυμίαζαν» και ένα χάλκινο φίδι (!) τον συμπαθέστατο Νεεσθάν, που είχε φτειάξει ο Μωυσής (!!) με εντολή του Γιαχβέ (!!!) μέχρι που ο βασιλιάς Εζεκίας: «…εξήρε τα υψηλά και συνέτριψε τας στήλας και εξωλόθρευσε τα άλση και τον όφιν τον χαλκούν όν εποίησε Μωυσής, ότι έως των ημερών εκείνων ήσαν οι υιοί Ισραήλ θυμιώντες αυτώ, και εκάλεσεν αυτώ Νεεσθάν.» Φαίνεται πως και το όνομα Εύα,«κατά την ακριβή των Εβραίων φωνήν όνομα Έυια δασυνόμενον ερμηνεύεται όφις η θήλεια». Συνεπώς η λατρεία του φιδιού από τους Εβραίους ήταν αρχέγονη – όπως και στους Έλληνες, που το θεωρούσαν γενάρχη τους.

Αντιφατικά χρησιμοποιήθηκε από τους χριστιανούς και η αρχαία παράσταση του ανώνυμου «Κυρίου Ήρωος» που απεικονίζεται να λογχίζει καβαλλάρης ένα αγριογούρουνο, συνοδευμένος από έναν υπηρέτη ενώ του συμπαραστέκονται μια θεά [;] και ένα φίδι τυλιγμένο σε δέντρο. Ανάλογες παραστάσεις φιδιών που τυλιγμένα σε δέντρα συντροφεύουν πολεμιστές, υπάρχουν και σε πολλά επιτύμβια μνημεία.

Ανάλογη παράσταση πολεμιστή που μάχεται εναντίον μιας Άρπυιας ενώ στη μέση υπάρχει το φίδι στο δέντρο, επιβίωσε και στους βυζαντινούς χρόνους, και μάλιστα στην Αθήνα, την πηγή αυτών των παραστάσεων. Αιώνες μετά, το μοτίβο παρεξηγήθηκε. Η θεά έγινε η αιχμάλωτη βασιλοπούλα, το φίδι έγινε ο κακός Δράκος, ο δε «Κύριος Ήρως» έγινε ο Αη-Γιώργης.

Είναι χαρακτηριστικό πως αυτή η γνωστότατη παράσταση δεν δημιουργήθηκε στις αρχές του Χριστιανισμού, μια που η έννοια του φιδιού ήταν ακόμα γνωστή. Είναι επίσης πιθανό πως η μεταμόρφωση του φιδιού σε δράκο με πόδια, έγινε για να μην θιχτούν τα… αισθήματα του λαού, που κάτι πρέπει να θυμόταν ακόμη. Σε πολύ αρχαίες όμως απεικονίσεις του Αη Γιώργη, στο Γεράκι, στην Αρμενία, κλπ. μάχεται με κανονικό φίδι.. Η παράσταση εμφανίστηκε μετά τον 10ο αι. μΧ και έγινε δημοφιλής επί Τουρκοκρατίας, πάντα βασισμένη στην παράσταση του «Ήρωος», και δεκάδες απεικονίσεις έφιππων που καταβάλλουν πεζούς εχθρούς στην αρχαία τέχνη.



Το σχόλιο και η φωτογραφία από την "ΔΟΜΗ" ακολουθούν ανάλογες αναπαραστάσεις, από το τέλος της αρχαιότητας

Από τα λάφυρα του Μαραθώνα αφιερώθηκαν στους Δελφούς τα αγάλματα των Ερεχθειδών. Ανάλογα αγάλματα υπήρχαν στο κέντρο της Αθήνας. Έγινε και προσπάθεια να διαδοθεί η λατρεία του Ερεχθέα. Όταν οι Επιδαύριοι ζήτησαν από τους Αθηναίους ξύλο ελιάς για να κατασκευάσουν τα ξόανα της Δαμίας και της Αυξησίας [τοπικές θεές ή Ηρωίδες], αυτοί απαίτησαν να λατρέψουν παράλληλα την Αθηνά και τον Ερεχθέα. Όταν όμως οι Αιγηνίτες έκλεψαν τα ξόανα, οι Επιδαύριοι σταμάτησαν την λατρεία του Ερεχθέα και της Αθηνάς, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί «διεθνές» επεισόδιο...

Ο Θεμιστοκλής, την περίοδο της παντοκρατορίας του, επέβαλλε την γιορτή των «Χοών», που αναφέραμε, στη Μαγνησία. Οι Αθηναίοι συνδέονται με την φιδολατρεία στην Βοιωτία και την Εύβοια, μια που οι Ερεχθείδες θεμελίωσαν εκεί πόλεις, κατά την Μυθολογία, και το 506 π.Χ., οι Αθηναίοι ανέτρεψαν την άρχουσα τάξη των Χαλκιδέων, τους Ιπποβότας, και απέκτησαν εκεί «κληρουχίες». [4.000 κλήροι, δηλ. κτήματα] Αφιερώνουμε ειδικό κεφάλαιο στη Βοιωτία.

Περιέργως, η λατρεία του Ασκληπιού δεν είχε εισαχθεί στην Αθήνα μέχρι τα 421 π.Χ. Έτσι, αρχικά δεν είχε ναό, αλλά αυτός και τα φίδια του φιλοξενήθηκαν στο σπίτι του Σοφοκλή, που ήταν ιερέας του ιαματικού Ήρωα Αμύνου. Ο Σοφοκλής συνέθεσε και Παιάνα για τον φιδογιατρό, που κατά τον Φιλόστρατο, τραγουδιώταν ίσαμε τα Ιμαλάϊα. Για μια κατ' εξοχήν φιδολατρική χώρα σαν την Ινδία, ο παιάνας του θεού-φιδογιατρού, ήταν ότι έπρεπε...

Ισως διαβάσετε κάπου πως ο Σοφοκλής Ηρωοποιήθηκε [=αγιοποιήθηκε] μετά θάνατον, και θα υποθέσετε πως έτσι τιμήθηκε η πνευματική του προσφορά. Μπα. Του αλλάξανε και το όνομα σε «Ηρως Δεξίων», γιατί «δέχτηκε» τον Ασκληπιό...

Οι τέσσερις αρχικές φυλές της Αθήνας, αλλά και όλων των Ιωνικών πόλεων, προέρχονταν από τα ονόματα των γιών του Ίωνα. Οπλητες [ή Οκλητες], Αιγικορείς, Αργαδείς καιΓελέοντες. Πολλές θεωρίες υπάρχουν για την σημασία αυτών των ονομάτων. Οπλητες σημαίνει πιθανά, «οπλοφόροι». Αιγικορείς ίσως σημαίνει «τσοπάνηδες» αλλά ίσως έχει σχέση με την «Αιγίδα» της Αθηνάς, που είχε ζωντανά φίδια για κρόσσια. Ιερατική φυλή, λοιπόν. Γελέοντες, πα’ να πει, «παιδιά της γης» [γη-λαός] ή «πρωινοί» [γέλα = αυγή] Όσο για το Αργαδείς, αν και μερικοί το συνδέουν με το «εργασία», όπως ο Πλούταρχος, είναι προφανώς οι «άνθρωποι αργάδες», οι φιδάνθρωποι, οι «Αργείοι» του Ομήρου. Δεν αποκαλεί τους Έλληνες έτσι ο Όμηρος τυχαία, και την εποχή της ακμής των Μυκηνών, επιμένει να θεωρεί το Άργος σημαντικότερο, με «ανεξήγητο» τρόπο, για όσους θεωρούν τη λέξη απλό γεωγραφικό προσδιορισμό...

Επειδή οι Αθηναίοι πίστευαν πως είναι «γηγενείς» και «αυτόχθονες» =βγαλμένοι μέσα από την γη [χθών = γη, έδαφος], σαν τα αδέλφια τους τα φίδια, μπορούμε άνετα να ερμηνεύσουμε τα τρία από τα τέσσερα φυλετικά ονόματά τους σαν σχετικά με τους όφεις. Οι φυλές αυτές καταργήθηκαν από τον Κλεισθένη, που οργάνωσε νέες, με βάση τον γεωγραφικό καταμερισμό. Τα γένη και οι φατρίες που τις αποτελούσαν, όμως, δεν διαλύθηκαν. Άλλωστε, τα ονόματα των Ερεχθειδών δεν έλειψαν από τις νέες φυλές.

Η έννοια του «γηγενούς και αυτόχθονος» επεκτάθηκε σε όλα τα ζωα που θεωρούνταν «παιδιά της γης», πχ τα τζιτζίκια, που οι προνύμφες τους ζουν στη γη. Οι Αθηναίοι ονομάζονταν και «τέττιγκες» (τζιτζίκια) ως αυτόχθονες. Οι παλιοί Ίωνες έδεναν τα μαλιά τους με ένα χρυσό τζιτζίκι, και τους έλεγαν «τεττιγγοφόρους».

Υπάρχει και ο μύθος του Εύνομου του Λοκρού, που βοηθήθηκε από ένα τζίτζικα να παίξει τη μουσική του. Υπήρχε και χάλκινος τζίτζικας αφιερωμένος στους Δελφούς.

Οι Μυρμιδόνες πίστευαν πως κατάγονταν από τα μερμήγκια, με δύο παραλλαγές του Μύθου, α) τα μερμήγκια μεταμορφώθηκαν σε ανθρώπους μετά από προσευχή του Αιακού, β) ο Δίας με μορφή μέρμηγκα έσμιξε με την Ευρυμέδουσα, του Κλήτορα τη κόρη, για να βγάλει το Μυρμιδόνα. Αλλά και ο γνωστότερος Μύθος, που θέλει τις πέτρες που πέταξε ο Δευκαλίων να μεταμορφώνονται σε ανθρώπους, έχει το ίδιο νόημα.

Η εκτίμηση των Αθηναίων για τους Σκύθες σίγουρα προέρχονταν από την ανάγκη τους για τα σιτηρά της περιοχής. Έτσι, όλα αυτά είχαν ντυθεί μυθολογικά: Ο γενάρχης των Σκυθών, ο Σκύθης, ήταν γιος του Ηρακλή με μια φιδοπαρθένο Εχιδνα της Σκυθίας. «Μιξοπάρθενον έχιδναν διφυέα, της τα μεν άνω από των γλουτών είναι γυναικός, τα δε ένερθε όφιος». Δεν υπήρχε μεγαλύτερος τίτλος τιμής και μεγαλύτερη απόδειξη της συγγένειας των δύο φυλών.

Έτσι, δεν πρέπει να εκπλαγούμε αν μάθουμε πως ανδριάντας του βασιλιά των Σκυθών Λεύκωνα υπήρχε στην Αθήνα, που τον είχε ανακηρύξει επίτιμο πολίτη, επειδή είχε ευεργετήσει την πόλη με σιτηρά. Ακόμα, Σκύθες... φιλόσοφοι έχαιραν μεγάλης εκτίμησης στην Αθήνα, την κοιτίδα της φιλοσοφίας, όπως ο Ανάχαρσις, που ήταν σύγχρονος του Σόλωνα. Το αίμα νερό δεν γίνεται...

Η ΣΠΟΡΑ ΤΟΥ ΕΡΕΧΘΕΑ

Η κόρη του Ερεχθέα [ή του Κέκρωπα] Ωρείθυια, κατά ένα Μύθο, παντρεύτηκε τον Μακεδόνα και γέννησε τον Εύρωπο, τον <<Επώνυμο Ήρωα>> της πόλης του Ευρωπού, στον Αξιό. Σύμφωνα με άλλο μύθο, αρπάχτηκε από τον Βορέα και του γέννησε τους <<Βορεάδας>> Ζήτη και Καλάη που συμμετείχαν στην Αργοναυτική εκστρατεία.

Οι Τριτοπάτορες, που αναφέραμε νωρίτερα, ήταν οι θεότητες των ανέμων στην Αθήνα, αλλά στους Περσικούς πολέμους, οι Δελφοί είπαν στους Αθηναίους να ζητήσουν βοήθεια από τον γαμπρό τους. Οι Αθηναίοι προσευχήθηκαν στον Βοριά, που, πράγματι, βούλιαξε πολλά περσικά καράβια στην Σηπιάδα άκρα, στα ανοιχτά του Παγασητικού. Από τότε καθιέρωσαν την γιορτή των <<Βορεασμών>>. Εννοείται, φυσικά, πως και ο Βορέας παριστάνονταν συχνά με ουρές φιδιών αντί πόδια, όπως αφηγείται ο Παυσανίας. Να μη χαθεί η ράτσα, κυρίως…

Άλλη κόρη του Ερεχθέα ήταν η Κρέουσα. Αυτή η φιδοκόρη, η Δρακοπούλα αν θέλετε, παντρεύτηκε τον Ξούθο, το γιό του Ελληνα, και μας έβγαλε τον Ίωνα και τον Αχαιό, τους αρχηγούς των δύο μεγάλων Ελληνικών φύλων. Έτσι, η Κρέουσα είναι μια γενάρχης της Ελληνικής φυλής. Συνεπώς, και το πανελλήνιο όνομα «Αχαιοί», όπως το συναντάμε στον Όμηρο, έχει, όπως και το «Αργείοι», σχέση με τους «Δράκοντες», τα φίδια.

Υπάρχει ο Μύθος πως και ο Δώρος, ο γενάρχης των Δωριέων, ήταν γιος της Κρέουσας, αλλά η επικρατέστερη διήγηση είναι πως ο Δώρος ήταν γιος του Έλληνα και της Νύμφης Ορσιήδος. Μερικοί Ιωνες καυχιόνταν πως ο πατέρας του γενάρχη τους δεν ήταν ο Ξούθος, μα ο Απόλλωνας. Όποιος και νάναι ο ευτυχής πατέρας, το αίμα του Δράκοντα Ερεχθέα, μέσω της Κρέουσας, κυλάει στα 2/4 της Ελληνικής φυλής. Και δεν είναι το μόνο.

Προφανώς γι’ αυτό και ο Όμηρος κάνει ιδιαίτερη αναφορά σε αυτόν τον βασιλιά - Δράκοντα: [Ιλιάδα, Β, 546]

«Εκείνοι πάλι που είχαν την Αθήνα, την καλοχτισμένη πολιτεία, το Δήμο του μεγαλοπρεπή Ερεχθέα, που γεννημένο από την εύφορη γη τον ανάθρεψε η Αθηνά, η κόρη του Δία, και τον εγκατέστησε στην Αθήνα, στον πλούσιο ναό της, όπου οι νέοι των Αθηναίων τον εξευμενίζουν θυσιάζοντάς του κάθε χρόνο αρνιά και ταύρους.»

Δεν είναι τυχαίο που οι καταγωγές που αναφέραμε είναι από γυναικεία γραμμή. Προέρχονται από την εποχή της Μητριαρχίας όταν μόνο η μητέρα ήταν γνωστή, και υπήρχε τσούρμο από πατέρες, «πολυγαμίων όντων των ανθρώπων», όπως λέει ο πονηρός Αθήναιος. [σαν σήμερα περίπου] Μυθολογείται πως πρώτος ο Κέκρωπας καθιέρωσε τον θεσμό του γάμου. Αυτή είναι μόνο μια από τις πολλές ευεργεσίες των φιδανθρώπων που θα αναλύσουμε σε ειδικό κεφάλαιο. Ο Αθήναιος αστειεύεται πως ο Κέκροπας ονομάστηκε «διφυής» γιατί παντρεύτηκε, και έτσι απέκτησε δυο φύλα…

Άλλωστε, η κατάργηση της Μητριαρχίας αναφέρεται και σε ένα Μύθο που εξηγεί πως οι Αθηναίοι, επί της βασιλείας των Ερεχθειδών, επέλεξαν την Αθηνά και όχι τον Ποσειδώνα για Πολιούχο. Όλες οι γυναίκες ψήφισαν Αθηνά, και επικράτησαν με μία ψήφο. Ο Ποσειδώνας εκδικήθηκε πλημμυρίζοντας την Αττική. Τότε οι άντρες αφαίρεσαν από τις γυναίκες τα πολιτικά δικαιώματα, και σταμάτησαν να ονομάζουν τα παιδιά με το όνομα της μητέρας.


Σκηνή από τα Ελευσίνια Μυστήρια. Η Περσεφόνη κρατά φίδι

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ

Δεν γνωρίζω αν το όνειρο του Αθηναίου στρατηγού είναι γνήσιο ή κατασκευασμένο. Έτσι κι αλλιώς, όμως, μπορεί να μας πει πολλά για την συλλογική ψυχολογία των Ελλήνων και αξίζει να αναφερθεί. Ο Θεμιστοκλής ήταν κυνηγημένος από Πέρσες και Έλληνες, μια που οι μεν τον είχαν επικηρύξει με διακόσια τάλαντα και οι δε τον κατηγορούσαν για <<Μηδισμό>>. Βρίσκονταν σε τραγική θέση. Τότε είδε ένα όνειρο.

Ένα φίδι τυλίχτηκε στην κοιλιά του και ανέβηκε έρποντας στο κεφάλι του. Τότε, μεταμορφώθηκε σε αητό και τον σήκωσε στον αέρα. Τον απόθεσε πάνω σε ένα χρυσό κηρύκειο, και τότε ο Θεμιστοκλής απαλλάχτηκε από κάθε φόβο και αγωνία. Μετά το όνειρο, όλα του πήγαν καλά, παρά τις δυσμενείς συνθήκες.

Το κηρύκειο ήταν το έμβλημα του Ερμή και το σήμα της Ειρήνευσης, που το κράταγαν οι κήρυκες εξασφαλίζοντας ασυλία. Εννοείται πως αποτελείτο από δυο φίδια τυλιγμένα σε ένα ραβδί, με δύο φτερούγες από πάνω. Ήταν τα δύο ιερά ζώα που είδαμε στο όνειρο, το φίδι και ο αητός, που μάλιστα μεταμορφώνονταν το ένα στο άλλο. Ο Αετός του Δία που βασάνιζε τον Προμηθέα, ήταν γιος του Τυφώνα και της Έχιδνας. Και οι δυο γονείς ήταν φιδόμορφοι από τη μέση και κάτω.

Με άλλα λόγια, ο Θεμιστοκλής αρπάχτηκε από ένα φίδι και ηρέμησε πάνω σε άλλα δυο φίδια. Αυτό που σήμερα θα ήταν εφιάλτης, στην αρχαία Ελλάδα ήταν ένα καλό όνειρο με προοπτικές... Ας αναρωτηθούμε αν έχουμε κατανοήσει το παραμικρό από την ψυχολογία του αρχαίου Έλληνα...

Ο Πέρσης χιλίαρχος Ρωξάνης αποκάλεσε τον Θεμιστοκλή <<Οφις Ελλην ποικίλος>>, μια φράση με πολλές έννοιες. Υπονοεί το Τοτέμ της φυλής του, την <<νόθα>> καταγωγή του, μια που κράταγε και από την Θράκη, αλλά και την πονηριά του, με την λέξη <<ποικίλος>>. Πάντως, αυτός ο χαρακτηρισμός δεν γίνονταν να προσβάλλει έναν στρατηγό του Δήμου Ερεχθέως, εξ αίματος συγγενή με τους δράκοντες. Τόσα καταλάβαινε και ο Ρωξάνης...

Στο κέντρο της αρχαίας Αθήνας, στα ερείπια της αρχαίας αγοράς, υπάρχει το κτίριο των Ερεχθειδών, με τα αγάλματα των Δρακόντων - βασιλέων στην πρόσοψη. Το κτίριο είναι τεράστιο [13.500 τ.μ., λέει η αρχαιολογία] και είναι εμφανώς κρατικό. Και όμως, η αρχαιολόγοι λένε πως τα αγάλματα των Ερεχθειδών παριστάνουν Τρίτωνες ή Γίγαντες, και ονομάζουν το κτίριο <<Παλάτι των Γιγάντων>>, ενώ μόνο οι ιδρυτές του κράτους θα ταίριαζαν σε ένα δημόσιο κτίριο, λειτουργία που οι αρχαιολόγοι, τελικά, παραδέχονται, μιά που ονομάζουν το κτίριο <<παλάτι [!] έδρα κυβερνητικού αξιωματούχου>>. Κάτω από τα αγάλματα των προγόνων και ιδρυτών της Αθήνας, υπάρχουν παραστάσεις φιδιών που τυλίγονται σε λιόδεντρα, σύμβολο της πόλης. Αν οι μορφές από πάνω τους είναι Τρίτωνες ή Γίγαντες, δεν υπάρχει λογική στη θεματολογία.

Ακόμα πιό παράλογη είναι η χρονολόγηση του κτηρίου στην Βυζαντινή εποχή, [5-6ος αι. μ Χ]. Τα πάντα γιά να απομακρυνθούμε από τη γνώση πως ο ιδρυτής της Αθήνας ήταν φιδάνθρωπος. Εχουμε το δικαίωμα να μη μας αρέσει αυτό ιδιαίτερα, αλλά δεν έχουμε δικαίωμα να το κρύβουμε, ώστε η αρχαία Ελλάδα να παίρνει το παρουσιαστικό που προτιμάμε, και προτιμούν και οι Δυτικοί προστάτες μας. Αυτό, άλλωστε, πάει να πει αρχαιολατρεία. Οτι δεν μας αρέσει, το κουκουλώνουμε, και εκστασιαζόμαστε με ότι απόμεινε. Φίδι κολοβό που μας έφαγε!

https://sites.google.com/site/archaiaelladaealetheia/home/archaia-athena-mia-pragmatike-phidopholia


Ο Απόλλων και ο Ηρακλής διαπληκτίζονται για τον Μαντικό Τρίποδα των Δελφών

Απεικόνιση των εμφύλιων πόλεμων που επέβαλλαν τον Απόλλωνα ως νέο θεό των Δελφών

ΣΑΛΑΜΙΝΑ (η ναυμαχία)

Νομίζατε πως έχω βρει μερικές ασήμαντες περιπτώσεις και κάνω σαν κοκόρι πάνω στην κοπριά; Λάθος, φίλοι μου. Κράτησα τα καλύτερα για το τέλος…

Κατά την εκστρατεία του Ξέρξη, το Μαντείο διάταξε τους Αθηναίους να το σκάσουν, γιατί δεν έχουν καμιά ελπίδα. Οι Αθηναίοι επέμεναν, απελπισμένοι, να δοθεί δεύτερος, ευνοϊκότερος χρησμός, και το Μαντείο αποφάσισε να τους καταστρέψει, με δεύτερο χρησμό, διατάζοντάς τους να φτιάξουν ξύλινα τείχη, και εκεί να αμυνθούν.

Η Αθήνα ήταν ατείχιστη εκείνη την εποχή, και δεν υπήρχε χρόνος να κατασκευαστούν πέτρινες οχυρώσεις. Το πλήθος των Περσών θα είχε διαλύσει τα ξύλινα τείχη χωρίς δυσκολία. 

Το δαιμόνιο του Θεμιστοκλή έπεισε τους Αθηναίους πως η Πυθία εννοούσε τα πλοία, και κατόρθωσε να τους κατεβάσει στη θάλασσα.

Το Μαντείο αναφέρθηκε, βέβαια, και στη Σαλαμίνα, αλλά με τέτοιο τρόπο που γέμισε τους Αθηναίους με απαισιοδοξία, όπως γράφει ο Ηρόδοτος. Ήταν προβλέψιμο πως κάποια σύγκρουση θα γίνονταν εκεί, γιατί ήταν κοντά στην Αθήνα, και το Μαντείο γνώριζε πως εκεί θα κατάφευγαν οι Αθηναίοι σε πρώτη φάση, όπως και έγινε.

Ας διαγράψουμε όλα όσα μόλις είπα για τον δεύτερο χρησμό, και ας παραδεχτούμε πως ήταν πέρα για πέρα ειλικρινής. Όμως, δόθηκε με εκβιασμό, και χωρίς σχέδιο των Ιερέων. Ο πρώτος, καταστροφικός και απαισιόδοξος χρησμός, είναι αυτός που εκφράζει σίγουρα τις προθέσεις που Μαντείου να παύσει κάθε αντίσταση των Ελλήνων στην Περσία. Ένα απόσπασμα του πρώτου χρησμού αποκαλύπτει πολλά:

<<Σήμερα στέκονται κάθιδρα τα αγάλματά τους [των θεών] τρέμοντας από τον φόβο ενώ από την οροφή ψηλά μαύρο τρέχει αίμα, αναπόφευκτης συμφοράς σημάδι…>>

Αυτό, δεν είναι πρόβλεψη, αλλά ερμηνεία των <<θεϊκών σημαδιών>> που φανερώνονται την στιγμή που δίνεται ο χρησμός. Αγάλματα που ιδρώνουν και τρέμουν, ενώ αίμα στάζει απ’ τα ταβάνια. Είναι κλασσικά παπαδίστικα κόλπα, που οι Μύστες γνώριζαν καλά από ανάλογες σκηνοθεσίες των <<Μυστηρίων>>.

Είναι τουλάχιστο σπάνιο, να ακούμε την Πυθία να προσπαθεί να αποδείξει με επιχειρήματα (Κρήτη) ή με «γεγονότα», όπως εδώ, την ορθότητα των προβλέψεών της. Τόσο πολύ φοβόταν οι Μάντεις πως η προδοσία τους θα αποκαλύπτονταν..

Σε τέτοιο κόπο μπήκαν οι Απολλώνιοι για να πείσουν τους Έλληνες να παραδοθούν στους Πέρσες. Αγνοώ αν αυτά γίνονταν μόνο στα ιερά των Δελφών, ή αν η σκηνοθεσία ήταν Πανελλήνια…

<<ουδέ σφέας χρηστήρια φοβερά ελθόντα εκ Δελφών και ες δείμα βαλόντα έπεισε εκλιπείν την Ελλάδα>> (Ηρόδοτος, Πολύμνια, 139): Μτφρ: <<Ούτε οι φοβεροί χρησμοί από τους Δελφούς δεν μπόρεσαν να τρομοκρατήσουν [τους Αθηναίους] και να τους πείσουν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα.>> 

Βλέπετε πως δεν είμαι μόνο εγώ που λέω πως αυτοί οι χρησμοί στόχευαν στην τρομοκράτηση των Αθηναίων. Τζάμπα τα αίματα απ’ τα ταβάνια και το κούνημα…

Η έκφραση <<ες δείμα βαλόντα>> δεν μεταφράζεται απόλυτα με το τρομοκρατώ. Το <<Δείμα>> ήταν θεότητα του τρόμου, με μορφή σκέτου γυναικείου κεφαλιού, που παρουσιάζονταν στους αμαρτωλούς, ακόμα και σε θεούς σαν τον Απόλλωνα όταν σκότωσε τον Πύθωνα. Ο Ηρόδοτος αφήνει έτσι την εντύπωση πως οι Αθηναίοι απειλήθηκαν με θεϊκή τιμωρία αν δεν υπάκουαν…

Γιατί όμως έτρεμαν οι θεοί; Γνωρίζουμε πως οι ναοί των κατακτημένων περοχών έμεναν άθιχτοι και επιπλέον κέρδιζαν και προνόμια από τους Πέρσες. Μόνο σε περίπτωση αντίστασης ή εξέγερσης εναντίον τους κατέστρεφαν οι Πέρσες τα Ιερά των ηττημένων. Συνεπώς οι τρεμουλιαστοί θεοί φοβώταν πως οι Αθηναίοι θα αντισταθούν, και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ενοχλούνταν από την Περσική παρουσία.

Η Πυθία δεν ξέχασε τη ζημιά που έκανε στο χρησμό της για τα <<ξύλινα τείχη>> ο Θεμιστοκλής. Μπορεί να την εξέθεσε και στα αφεντικά από την Περσία… Όταν λοιπόν ο Αθηναίος στρατηγός τη ρώτησε αν θέλει να της αφιερώσει τα Περσικά λάφυρα που κέρδισε στη Σαλαμίνα, η Κυρία απάντησε πως δεν τα θέλει, και τον πρόσταξε, πάντα διφορούμενα, να τα στείλει <<σπίτι>> {οικόνδ’} Στην Αθήνα ή την Περσέπολη;

Έχετε ξανακούσει παπά να αρνείται δωρεά; Μιλάμε για τρομερό μίσος! Ο πονηρός Θεμιστοκλής ήταν ο μόνος που ρώτησε το Μαντείο αν θέλει τα αφιερώματα. Οι άλλοι τα ‘δωσαν έτσι. Και με αυτόν τον τρόπο, κατάφερε να ξεσκεπάσει για τα καλά αυτήν την Πόρνη του Απόλλωνα, και να κρατήσει και τα λάφυρα. Τον ευχαριστούμε, γιατί αυτή του η προσφορά είναι ισάξια της νίκης του στη Σαλαμίνα.

ΚΡΗΤΗ

Και οι Κρητικοί ρώτησαν τους Δελφούς τι να κάνουν στον πόλεμο. Η Πυθία τους έκανε μάθημα ιστορίας. Τους θύμισε όλα όσα έπαθαν μετά τη συμμετοχή τους στον Τρωϊκό πόλεμο, και τους αποκάλεσε <<νήπια>> επειδή σκέφτονταν να ξανακάνουν το ίδιο <<λάθος>>. Με αυτά τα τετράγωνα επιχειρήματα, οι Κρητικοί δεν έριξαν μήτε μια μπαλοθιά.

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Η προφητεία της Πυθίας στους Σπαρτιάτες ήταν, σε περίληψη, <<ή πεθαίνει ο βασιλιάς σας ή καταστρέφεται η Πόλη σας>> Έτσι, ο κακόμοιρος Λεωνίδας, έκανε τις νεκρικές του τελετές πριν αφήσει τη Σπάρτη, όπως αφηγείται ο Πλούταρχος. [Περί Ηροδότου… 32]

 Έτσι κάνουν και οι Μουτζαχεντίν σήμερα. Μετά, κάθισε να σκοτωθεί αν και η μάχη είχε κριθεί την τελευταία μέρα. Αν ο Λεωνίδας επιζούσε, ακόμα και αν νικούσε, είναι σίγουρο πως  θα κάθονταν μόνος του να τον σκοτώσουν οι Πέρσες σαν σφάγιο θυσίας.  Κάπως έτσι γεννώνται οι ήρωες…

Και ο Ηρόδοτος παραδέχεται πως η θυσία του Λεωνίδα του  επέφερε δόξα, και εξασφάλισε την <<ευδαιμονίη>> της Σπάρτης, μια που έκανε ότι έλεγε ο χρησμός. Ο στόχος του χρησμού ήταν να στερηθεί η Σπάρτη το βασιλιά της σε αυτή την κρίσιμη ώρα. 

Ο άλλος βασιλιάς, [Η Σπάρτη είχε πάντα διπλή βασιλεία] ο Δημάρατος, είχε ήδη αποσκιρτήσει στους Πέρσες, ενώ οι αδελφοί του Λεωνίδα, Δωριεύς και Κλεομένης είχαν σκοτωθεί.

Το πολιτικό σκηνικό στη Σπάρτη ήταν ασταθές. Ο Δωριεύς είχε αποχωρήσει  μαζί με δυσαρεστημένους Σπαρτιάτες για να κάνει αποικία, χωρίς επίσημη έγκριση. Ο αποικισμός γίνονταν μετά από ερώτηση στους Δελφούς. Γιατί ο Δωριεύς δεν το έκανε;

Ο Δημάρατος είχε εκδιωχθεί ως νόθος, γιατί ήταν εφταμηνίτικο, από τον αδελφό του Λεωνίδα Κλεομένη, που δωροδόκησε την Πυθία να χρησμοδοτήσει εναντίον του. (κοίτα κάτι συμπτώσεις) Τον διαδέχτηκε ο Λεωτυχίδης, που ουσιαστικά μπορούσε να θεωρείται σφετεριστής, και σίγουρα είχε μειωμένο κύρος.

Η λαδιάρα Πυθία λεγόνταν Περιάλλα. Την έπιασαν και τη διώξανε, μαζί με τον άρχοντα των Δελφών Κόβωνα. Λένε πως αυτή ήταν η μόνη περίπτωση δωροδοκίας που πιάστηκε ποτέ.

Έτσι, οι βασιλιάδες στη Σπάρτη άλλαζαν σαν σώβρακα με παρέμβαση των Δελφών, φυσικά, την ώρα που πλάκωναν οι Πέρσες.  Ο θάνατος του Λεωνίδα, έλπιζε η Πυθία, θα παράλυε οριστικά την ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη της Ελλάδας.  Οι Δελφοί είχαν κυριολεκτικά σκοπό να διαλύσουν το θεσμό της βασιλείας στη Σπάρτη!

Το Μαντείο ήξερε καλά τι ζήταγε. Επειδή υπήρχαν δυο βασιλικές οικογένειες, το Μαντείο ανάφερε πολύ συγκεκριμένα την οικογένεια του Λεωνίδα, για να μη γίνουν παρεξηγήσεις, και σκοτώσουν τον <<δικό>> του, πλέον, βασιλιά, τον προδότη Δημάρατο, που τώρα ήταν με τους Πέρσες, ή τον υποβαθμισμένο διάδοχό του. 

Ο μόνος τρόπος να εκπληρωθεί ο χρησμός, πράγμα που ήταν υποχρεωτικό, και να μην διαλυθεί ταυτόχρονα το κράτος της Σπάρτης, όπως έλπιζαν οι Δελφοί, ήταν να θυσιαστεί ο Λεωνίδας με τέτοιο τρόπο που να εμψυχώσει και να ενώσει όχι μόνο τους Σπαρτιάτες, αλλά και όλη την Ελλάδα.

Δεν θέλω να μειώσω την προσφορά του Λεωνίδα. Αλλά, η θυσία του είναι αποτέλεσμα τυφλής θρησκοληψίας, αν όχι δικιάς του, τουλάχιστον όλων των άλλων, και όχι μνημείο της ελευθερίας του πνεύματος, που υποθέτουμε πως ήταν η Ελληνική αντίσταση στους Πέρσες. Οι αλήθειες πρέπει να λέγονται…

 Το καλύτερο όμως δίδαγμα όλης της ιστορίας του Λεωνίδα, είναι πως η καταλληλότερη απάντηση σε όλη την πολιτική ίντριγκα που αναφέραμε, με Μαντεία, καφετζούδες, προδότες, Πέρσες, εφταμηνίτικα, κλπ, είναι το ακονισμένο σίδερο…

Ηρωϊκή όμως ήταν και η στάση του Μάντη του Λεωνίδα, του Μεγιστία. Αν και δεν ήταν Σπαρτιάτης, αλλά Ακαρνάνας, και δεν δεσμεύονταν άρα από την υποχρέωση να νικήσει ή να πεθάνει, αρνήθηκε να φύγει όταν τον πρόσταξε ο Λεωνίδας, και σκοτώθηκε μαζί με όλους.

Όσο γενναία και  να ‘ταν η επιλογή  του, και αυτός, σαν όλους τους άλλους Μάντεις, καταστροφές και ήττες προέβλεψε πάντως. Το ‘χαν στο αίμα τους οι άνθρωποι.

https://sites.google.com/site/archaiaelladaealetheia/home/e-ethnike-prodosia-tou-manteiou-ton-delphon-kata-tous-persikous-polemous

Παρασκευή


Κριτική στην αφροκεντρική θεωρία

Του Μάριου Δημόπουλου

Από αρχαιοτάτων χρόνων ο πόθος του ανθρώπου ήταν να μάθει τις ρίζες του, να γνωρίσει το γενεαλογικό του δένδρο. Κάθε αρχαίος λαός ισχυριζόταν ότι καταγόταν από κάποιους γενάρχες – βασιλείς (οι Έλληνες εν προκειμένω ισχυρίζονταν ότι κατάγονταν απ’ το Δευκαλίωνα και την Πύρα). Αλλά ποιοί ήταν οι πρόγονοι των γεναρχών αυτών;


Φθάνοντας έτσι όλο και πιο πίσω καταλήγουμε μοιραία στο επίμαχο ερώτημα: Σε ποιά περιοχή γεννήθηκε το ον αυτό, στα χέρια του οποίου επαφίεται η τύχη της υδρογείου;

Στο ερώτημα αυτό κατά την αρχαιότητα δόθηκαν δύο απαντήσεις:

Κατά τη μία άποψη, κοιτίδα το ανθρωπίνου γένους υπήρξε η χερσόνησος του Αίμου (Διόδωρος Σικελιώτης, Διογένης Λαέρτιος κλπ.) κατά την άλλη η Ανατολή (Αραβία, Χαλδαία, Ευφράτης). Ολόκληρο το ανθρώπινο γένος κατά τη δεύτερη αυτή άποψη έλκει την καταγωγή του από τον Αδάμ και την Εύα. Πρόκειται δηλαδή για τη βιβλική άποψη, την οποία προπαγάνδιζαν Ιουδαίοι και ιουδαΐζοντες χριστιανοί απ’ τα μεταλεξανδρινά χρόνια και έπειτα. 

Ο απολογητής της Εκκλησίας Θεόφιλος της Αντιοχείας, γράφει: 
«Μετά την πλάση του ανθρώπου ο Θεός εξέλεξε γι’ αυτόν τοποθεσία στις ανατολικές περιοχές, όπου και τον έθεσε... Έπειτα άρχισαν να γίνονται πολλοί και να πληθύνονται σ’ ολόκληρη την γή. Και μετακινήθηκαν για να εγκατασταθούν αλλού... ώστε έτσι τώρα ολόκληρη η γη γέμισε από κατοίκους («Προς Αυτόλυκον», Β19, Β32).
Απευθυνόμενος ο Διογένης Λαέρτιος στους εκφραστές αυτών των απόψεων έδωσε την εξής απάντηση: 
Όλοι οι συγγραφείς αυτοί πλανώνται από άγνοια, αποδίδοντας στους βαρβάρους τα επιτεύγματα των Ελλήνων, εκ των οποίων όχι μόνον η φιλοσοφία αλλά και το γένος των ανθρώπων ξεκίνησε («Βίοι των φιλοσόφων»).
Φθάνοντας στις μέρες μας, οι «βιβλοκεντρικοί» επιστήμονες αποδέχονται την παλαιοδιαθηκική άποψη όσον αφορά την προέλευση του πολιτισμού (εξ ανατολών το φως), για την καταγωγή όμως του ανθρώπου κάνουν μια μικρή μετατόπιση απ’ τον «κήπο των πρωτοπλάστων» στην Αφρική. 

Συγκεκριμένα για την καταγωγή του ανθρώπου έχουν εκφρασθεί τρεις επιστημονικές θεωρίες:
α) της μονογενέσεως, σύμφωνα με τον οποία ο άνθρωπος δημιουργήθηκε σε μια μόνο περιοχή και από κει εξαπλώθηκε σ’ όλο τον κόσμο.
β) της πολυγενέσεως, σύμφωνα με την οποία η εμφάνιση του σημερινού ανθρώπου συντελέσθηκε σε πολλές περιοχές, και από κάθε περιοχή απλώθηκε σ’ όλο τον πλανήτη και
γ) της ολογενέσεως, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος δημιουργήθηκε σε πολυάριθμες περιοχές σ’ ολόκηρο τον πλανήτη.
Οι περισσότεροι σήμερα αποδέχονται τη θεωρία της μονογενέσεως επιμένοντας στην αφρικανική καταγωγή του ανθρώπου. Το περίεργο όμως είναι ότι παλιότερα και οι υποστηρίζοντες τη θεωρία της πολυγενέσεως αρνούνταν πεισματικά την πιθανότητα η Αιγηίδα να έπαιξε ρόλο στην ανθρωπογένεση, γεγονός όμως που απεδείχθη περίτρανα απ’ τις νεότερες ανασκαφές με άνθρωπολογικά ευρήματα, όπως θα δούμε εν συνεχεία.

Οι αφροκεντριστές υποστηρίζουν ότι ο πρώτος άνθρωπος, ο Homo Erectus, ήλθε απ΄ την Αφρική πριν 1.000.000 χρόνια και μετεξελίχθηκε στον άνθρωπο του Νεάντερταλ, της Ιάβας και του Πεκίνου. 

Μια παραλλαγή της αφροκετνρικής θεωρίας, κύριος υπέρμαχος της οποίας είναι ο ανθρωπολόγος Κρίς Στρίγκερ, υποστηρίζει ότι υπήρξαν δύο μεταναστευτικά κύματα απ’ την Αφρική:

Το πρώτο κύμα πριν 1.000.000 χρόνια (Homo Erectus) και το δεύτερο κύμα πριν 100.000 ή 40.000 χρόνια (Homo Sapiens). Κατά τον Στρίγκερ δεν υπάρχει κανένα χαρακτηριστικό που να αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος του Νεάντερταλ εξελίχθηκε στονHomo Sapiens. Επρόκειτο απλώς περί αντικαταστάσεως. Οι άνθρωποι του Νεάντερταλ ήσαν, υποστηρίζει, βασιζόμενος στα ανθρωπολογικά ευρήματα, κατάλληλοι για τα κρύα κλίματα, ενώ οι Homo Sapiens κατάλληλοι για θερμά κλίματα. Άρα, καταλήγει, οι HomoSapiens ήλθαν απ’ την Αφρική! Η συλλογιστική του όμως δεν είναι ισχυρή, διότι τότε οι Νεαντερτάλειοι δεν έχουν αφρικανική καταγωγή, όπως ισχυρίζονται οι αφροκεντριστές, εκτός κι αν η Αφρική τότε είχε ψυχρό κλίμα.

Το δεύτρο απ΄ τα κύματα, οι Homo Sapiens, μετανάστευσαν πριν 100 ή 40.000 χρόνια πάλι απ’ την Αφρική, αντικαθιστώντας όλους τους προγενέστερους Αφρικανούς.

Οι αφροκεντριστές όμως αγνοούν ή σκοπίμως περιφρονούν τα νέα ανθρωπολογικά δεδομένα, που ανατρέπουν το σκηνικό της παγκοσμίου προϊστορίας και ο αιγαιακός χώρος βγαίνει έτσι έξω απ’ το παιχνίδι της ανθρωπογενέσεως, παρά το γεγονός ότι τα νέα αυτά παλαιοανθρωπολογικά ευρήματα εντοπίσθηκαν κυρίως σε αυτή την περιοχή. Ο δογματισμός πολλών ανθρωπολόγων δεν έχει όρια. Ο ανθρωπολόγος Κυβιέ παλαιότερα υπεστήριζε, ότι «παλαιολιθικός άνθρωπος δεν υπάρχει». Αλλά και σχεδόν όλοι οι επιστήμονες μέχρι το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπεστήριζαν ότι η Ελλάδα ήταν ακατοίκητη κατά την παλαιολιθική εποχή. Ωστόσο οι απόψεις αυτές κλονίσθηκαν, όταν ο Γερμανός Στάμπφυς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ανεκάλυψε σε σπήλαιο της Βοιωτίας εργαλεία παλαιολιθικών ανθρώπων, ενώ άλλοι επιστήμονες αργότερα ανεκάλυψαν και απολιθωμένα ανθρώπινα οστά της παλαιολιθικής εποχής. Ομοίως και οι σύγχρονοι αφροκεντριστές δογματικά δεν δέχονται ότι η ανθρωπογένεση έγινε στην Ελλάδα ή και στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και στη μελέτη μας αυτή θ’ αναφερθούν τα νέα ανθρωπολογικά δεδομένα, που αναδεικνύουν την Αιγηίδα το λίκνο του ανθρωπίνου γένους, και θα παρατεθούν επιχειρήματα και στοιχεία απ’ τον χώρο της αρχαιολογίας και της παλαιοανθρωπολογίας, που κλονίζουν εκ βάθρων τις απόψεις των Αφροκεντριστών.

Οι πρόγονοι του ανθρώπου στην Αιγηίδα αρχαιότεροι του Αυστραλοπίθηκου του αφρικανικού


Αρχικώς θ’ αναφερθούμε στους προγόνους του ανθρώπου στον ελλαδικό χώρο, τους ανθρωποπιθήκους, διότι αυτοί παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξελικτική αλυσίδα.

Το Σεπτέμβριο του 1989 ανακαλύφθηκε στο Ξηροχώρι Θεσσαλονίκης, απ’ τους παλαιοντολόγους Γεώργιο Κουφό, του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, και Λουί Ντε Μπονίς, του Πανεπιστημίου Πουατιέ της Γαλλίας, το κρανίο ανθρωποειδούς-προγόνου του ανθρώπου της ομάδας των ραμαπιθήκων ηλικίας 9-11 εκατομμυρίων ετών. Οι επιστήμονες το ονόμασαν «Ουρανοπίθηκο Μακεδονικό». Σημειωτέον, ότι το παλαιότερο εύρημα ανθρωποειδούς-προγόνου του ανθρώπου (;) ήταν εκείνο του Αυστραλοπιθήκου του Αφρικανικού, ο οποίος παρουσιάσθηκε στην περιοχή του Ισημερινού πριν 3,18 εκατομμύρια χρόνια (κατ’ άλλους πριν 5 εκ.) και βάσει αυτού του ευρήματος εθεωρείτο κοιτίδα του ανθρώπου η Αφρική. Όμως ο ραμαπίθηκος της Μακεδονίας είναι κατά 5-7 περίπου εκατομμύρια έτη αρχαιότερος απ’ τον αφρικανικό.

Η χρονολόγηση του κρανίου επιβεβαιώνεται και από την πανίδα, που ευρέθη μαζί μ’ αυτό.
 Απ’ την πανίδα αυτή αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι πριν 11 εκ. χρόνια στη Μακεδονία ζούσαν ύαινες, λεοπαρδάλεις, ρινόκεροι και γκαζέλες. Το γεγονός δε ότι ευρέθη το συγκεκριμένο εύρημα στη Μακεδονία, στον χώρο δηλαδή που έχουν βρεθεί τόσα πολλά παλαιοανθρωπολογικά ευρήματα αρχαιότερα κι απ’ αυτά της Αφρικής, εγείρει την υποψία μήπως κοιτίδα του ανθρωπίνου γένους είναι η Μακεδονία και οι γύρω περιοχές. Σημειωτέον ότι ένεκα της ανακαλύψεως των ευρημάτων αυτών, το διεθνούς κύρους αγγλικό επιστημονικό περιοδικό “New Scientist”` δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Κοιτίδα του ανθρώπου η Ελλάδα και όχι η Αφρική» (τεύχος 1701, 27-1-1990).

Την περίοδο εκείνη πρέπει να συνυπήρχαν οι άνθρωποι και τα ανθρωποειδή. Οι γεωλογικές ανακατατάξεις, που συνέβησαν κατά την διάρκεια τη Νεότερης Μετακαίνου Περιόδου (πριν από 15-20 εκ. χρόνια), επέφεραν αλλαγή της οικολογίας των όντων. Τότε πρέπει να εμφανίζεται και ο άνθρωπος στην Μακεδονία (που πιθανώς είναι εξέλιξη των ανθρωποειδών). Οι ανθρωποειδείς δεν εξαφανίζονται την περίοδο προ 9-11 εκ. ετών (εποχή που έζησε ο ραμαπίθηκος), αλλά υπήρχε συνύπαρξη ανθρωποιειδών και ανθρώπων, όπως απεδείχθη απ’ το νέο εύρημα του Homo Erectus Trigliensis(πρωτανθρώπου) των 11 εκ. ετών, και αυτό από τη Βόρεια Ελλάδα.

Απορίας άξιο είναι ακόμα πως οι αφροκεντριστές υποστηρίζουν, ότι ο Αυστραλοπίθηκος ο Αφρικανικός είναι πρόγονος του σημερινού ανθρώπου, όταν στην περιοχή της Αιγηίδας έχουν βρεθεί κι άλλα ανθρωποειδή εκτός απ’ το κρανίο του ραμαπιθήκου, ηλικίας αρχαιότερης απ’ αυτόν του Αυστραλοπιθήκου του Αφρικανικού. Προ 10 εκ. ετών, ζούσε ο Μεσοπίθηκος ο Πεντελικός, ο οποίος εντοπίσθηκε στην Αττική και ήταν πίθηκος, που δεν ζούσε πια στα δένδρα, αλλά περπατούσε με τα τέσσερα. Ο ανθρωπολόγος Ρογκίνσκυ θεώρησε ότι ορισμένοι ανθρωπόμορφοι πίθηκοι κάτω απ’ τις ίδιες συνθήκες της Πικερμικής περιόδου (η ονομασία αυτή οφείλεται στην ανεύρεση απολιθωμάτων ζώων στο Πικέρμι της Μεσοκαίνου περιόδου, δηλ. προ 13 εκ. ετών) άρχισαν να κατεβαίνουν απ’ τα δένδρα και να περπατούν στο έδαφος, και ότι αυτά τα είδη πιθήκων αποτελούσαν τους προγόνους των ανθώπων.

Επίσης το 1973, 25 χιλ. βορειοδυιτκά της Θεσσαλονίκης, ευρέθη ο ανθρωποπίθηκος ο Μακεδονικός, τον οποίο το ανθωπολογικό συνέδριο της Νίκαιας το 1976 κατέταξε ομόφωνα στην κατηγορία των ραμαπιθήκων. Στα Λιόσια ευρέθη ο Γραικοπίθηκος το 1949 και το 1975 στο Αλλιβέρι της Ευβοίας ο Ελλαδοπίθηκος ο Ημίορθος (που δεν περπατούσε με τα τέσσερα, αλλά με τα δύο, όχι όρθια, αλλά ημιόρθια) ηλικίας 9-10 εκ. ετών, και ο οποίος είναι πιο εξελιγμένος απ’ τον Αυστραλοπίθηκο. Οι ημιόρθιοι αυτοί πίθηκοι είχαν όρθια στάση κατά 65% σε σχέση με τον άνθρωπο. Εξάλλου στο 8ο Παναφρικανικό Συνέδριο των ανθρωπολόγων, που συνήλθε το 1977 στο Ναϊρόμπι της Κένυα, διατυπώθηκε η άποψη απ΄ το διάσημο ανθρωπολόγο Λήκυ, ότι ο αυστραλοπίθηκος δεν είναι άμεσος πρόγονος του ανθρώπου αλλά παράλληλος και ότι «οι Ελλαδοπίθηκοι είναι πλησιέστεροι προς το ανθρώπινο γένος» (Βήμα, 20 Δεκεμβρίου 1978).

Ο Α. Πουλιανός είχε εκφράσει τότε την εικασία, ότι «οι ελλαδοπίθηκοι είναι δυνατό να είναι πρόγονοι των αφρικανικών ανθρωπομόρφων και ανθρωπιδών» και ότι ο πίθηκος από τα Θαρούνια της Ευβοίας θα μπορούσε ν’ αποτελέσει μια τέτοια προγονική μορφή, τόσο για τον Αυστραλοπίθηκο, όσο και για τον άνθρωπο» (Καθημερινή, 29 Φεβρουαρίου 1976). 

Αυτό ενισχυόταν και απ’ το γενονός ότι στην Τρίγλια της Χαλκιδικής ο Α. Πουλιανός εντόπισε προγόνους του αλόγου και του ελέφαντα ηλικίας 9 εκ. ετών, ενώ ιππάρια θα εντοπισθούν στην Ισπανία και στην Αφρική 500.000 χρόνια αργότερα.
Άρα παρατηρούμε μια μετακίνηση απ΄ τον ελλαδικό χώρο προς τα δυτικά κι από κει προς την Αφρική. Γιατί λοιπόν κοιτίδα του ανθρωπίνου γένους να μην είναι η Αιγηίδα, όταν στην Ελλάδα έχουμε μια πλήρη μετάβαση απ’ το πλειοκαινικό πιθηκάνθρωπο στον ανθρωποπίθηκο του ανωτέρου μειοκαίνου, τον Ελλαδοπίθηκο; (περ. «Άνθρωπος», τομ. 3, σελ.25, έκδ. 1976). Σημειωτέον ότι απ΄το 1972 οι Έλντρεντζ και Γκούλντ υπεστήριξαν πειστικά ότι η παραγωγή νέων μορφών γίνεται σε στενές περιοχές, σε άκρες, απ’ όπου εξαπλώνεται στη συνέχεια το νέο είδος σε ευρύτερες. Και ο ελλαδικός χώρος, στον οποίο έζησε ο ραμαπίθηκος πληρεί αυτές τις προϋποθέσεις.

Βέβαια σήμερα, ύστερα απ’ τις πιό πρόσφατες ανακαλύψεις, τις οποίες θ’ αναφερθούμε στη συνέχεια, γνωρίζουμε ότι άνθρωποι ζούσαν εδώ και 11 εκ. έτη στη Μακεδονία και συνεπώς πίθηκοι δένδρων, πίθηκοι βαδίζοντες με τα τέσσερα και ημιόρθιοι πίθηκοι συμβίωναν με το ανθρώπινο είδος. Συνεπώς ημιόρθιοι πίθηκοι θα πρέπει να ζούσαν προ 12 εκ. ετών και ν’ απετέλεσαν την προγονική μορφή του ανθρώπου. Άλλωστε την περίοδο που ανακαλύφθησαν αυτά τα ευρήματα, ουδείς ηδύνατο ν’ αντιληφθεί ότι άνθρωποι κατοικούσαν την παρωχημένη εκείνη περίοδο (11 εκ. έτη), πόσο μάλλον στην Ελλάδα.

Οι πρωτάνθρωποι του αιγιακού χώρου

Το σπήλαιο των Πετραλώνων

Ας αναφερθούμε όμως στα ευρήματα του σπηλαίου των Πετραλώνων της Χαλκιδικής. Ως γνωστόν, εκεί ευρέθη κρανίο πρώιμου ανθρώπου (αρχανθρώπου), ο οποίος χρονολογείται στα 700 με 750.000 έτη. Ο αρχάνθρωπος ανήκε στο 11ο στρώμα, στην Κρίνεια παγετώδη περίοδο, που χρονοεντοπίζεται αυτή την εποχή.

Ο αρχάνθρωπος έχει χρονολογηθεί με 10 διαφορετικές μεθόδους, που έγιναν σε ξένα πανεπιστήμια, και οι οποίες έδειξαν το ίδιο αποτέλεσμα. Οι μέθοδοι ήσαν: η στρωματογραφική, η μέθοδος της πανίδας, της μικροπανίδας, της λιθοτεχνίας, η μέθοδος της στροφορμής των ηλεκτρονίων, του πυρηνικού φυσικού Ικέγια, η μέθοδος Ουρανίου-Θωρίου, η θερμοφωταύγεια, ο παλαιομαγνητισμός κ.ά. Οι υποστηρίζοντες ότι δήθεν ο αρχάνθρωπος είναι 260.000 ετών δεν έχουν δίκιο, διότι ο σταλαγμίτης, που σφράγισε τη σπηλιά, άρχισε να δημιουργείται πριν από 300-350.000 χρόνια και συνεπώς ό,τι ευρίσκεται κάτω απ΄αυτόν έχει οπωσδήποτε μεγαλύτερη ηλικία (ο αρχάνθρωπος βρέθηκε πολύ πιό χαμηλά απ΄ το σταλαγμιτικό υλικό, στο 11ο στρώμα). Ο Πουλιανός αρχικά εκτίμησε ότι ο σταλαγμίτης άρχισε να σχηματίζεται προ 300-350.000 χιλ. χρόνων. 

Επειδή όμως η χρονολόγηση του αμφισβητήθηκε από κάποιους, έκοψε τον σταλαγμίτη σε δύο κομμάτια κι έδωσε από ένα σε δύο ειδικά εργαστήρια ραδιοχρονολόγησης, στο Τόκιο και στον Καναδά. Ο καθηγητής Motiji Ikeya του Τόκιο το χρονολόγησε στα 350.000, ενώ ο H.P. Schward του καναδικού εργαστηρίου στα 300-350.000. Ο Ikeyea ήταν κατηγορηματικός:
«Αν εγώ δίνω ηλικία 350.000 ετών για τον σταλαγμίτη, που είναι πολύ πιο πάνω απ’ το σημείο που βρέθηκε το κρανίο, τότε ο αρχάνθρωπος των Πετραλώνων πρέπει να τοποθετείται πολύ πάνω απ’ τα 350.000 χρόνια».

Ο ιατρός Ξηροτύρης και ο καθηγητής Μελέντης υποστήριξαν ότι το κρανίο είναι ηλικίας 260.000 ετών, αν όχι νεότερο, και ότι ανήκει στο εξελικτικό στάδιο του νεάντερταλ, στηριζόμενοι σε μια «ραδιοχρονολόγηση» των αμινοξέων του κρανίου απ’ τον καθηγητή Protsch. Όμως ο συνεργάτης του κέντρου Δημόκριτος Ι. Μανιάτης παρατήρησε ότι αποκλείεται να έγινε ραδιοχρονολόγηση των αμινοξέων του κρανίου, διότι τα αμινοξέα δεν «ραδιοχρονολογούνται», και ότι η μέθοδος δεν ειναι ραδιομετρική. Σε συνέδριο των Τσεχοσλοβάκων Ανθρωπολόγων, που συνήλθε στην πόλη Χούμπολετς (κοντά στην Πράγα) το Σεπτέμβριο του 1979, ο διευθυντής του Ινστιτούτου Ανθρωπολογίας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών Θαδαίος Μπιελίτσκ τόνισε ότι η μέτρηση των αμινοξέων, που έκανε ο καθηγητής Protsch, ελέγχεται ως «αδόκιμη κι αμφίβολης αξία»`. Η μέθοδος αυτή αμφισβητήθηκε και σε διεθνές Συμπόσιο Αρχαιομετρίας (Hare, P.E. 1979). Εξ άλλου ο ίδιος ο Protsch ωμολόγησε ότι: 
«Δεν είδα ποτέ και με κανένα τρόπο ούτε εξέτασα το αυθεντικό κρανίο των Πετραλώνων στο παρελθόν» και ότι τον μεταχειρίσθηκαν «για να ενισχύσουν τον πόλεμό τους εναντίον άλλων».
Σημειωτέον ότι σε συνέδριο Προϊστορίας στη Νίκαια της Γαλλίας (1976) έγιναν δεκτές οι απόψεις του Πουλιανού καθώς και ότι στη σπηλιά δεν υπάρχει τίποτε νεότερο απ’ τα 350.000 χρόνια. Όπως δε μας πληροφορεί η εφημερίδα «Μακεδονία» στο φύλλο της 8-4-1981, σε συνέδριο της Ουνέσκο ξένοι ειστήμονες υποστήριξαν τις θέσεις του Πουλιανού, καθώς και ότι ο αρχάνθρωπος των Πετραλώνων είναι ο αρχαιότερος των Ευρωπαίων και έχει ηλικία πάνω από 700.000 χρόνια.
Οι ξένοι αυτοί επιστήμονες ήταν ο Ινδός ανθρωπολόγος καθηγητής Λ. Βιντυάρτι, ο Μεξικανός ανθρωπολόγος καθηγητής Σαντιάγκο Γκενοβές και ο Συνεγαλέζος ανθρωπολόγος καθηγητής Σέικ Αντά Ντιόπ.
Η ανακάλυψη λοιπόν του αρχανθρώπου ανατρέπει τις απόψεις ορισμένων, που υποστηρίζουν ότι δήθεν ο Homo Sapiens εμφανίσθηκε το 40.000 ή το 100.000 στη Αφρική. Ο αρχάνθρωπος των Πετραλώνων ήταν έμφρων, δηλαδή Homo Sapiens. Ο συγγραφέας και πρόεδρος της Εταιρείας Θρακολογικών Μελετών Α. Καψής τον ονομάζει «Πρώιμο Σοφό Άνθρωπο» (Pro Homo Sapiens) («Θρακολογία», τεύχος 2, σελ. 7). Την ίδια άποψη έχει και ο Α. Πουλιανός, ισχυριζόμενος ότι, μετά απ’ αυτήν την ανακάλυψη, το στάδιο του Homo Sapiens πρέπει να επεκταθεί προς τα πίσω (ενν. απ’ το 40.000 ή 100.000).
Τούτο πλην των άλλων αποδεικνύεται και εκ του ότι χρησιμοποιούσε φωτιά για να ψήνει τα θηράματά του, είχε τέλεια εργαλειοτεχνεία και καταμερισμό εργασίας. 

Δηλαδή, σε άλλο χώρο του σπηλαίου είχε το εργαστήριο των οστέινων εργαλείων και σ’ άλλο χώρο το εργαστήριο των λίθινων. Κατασκεύαζε εργαλεία από λίθο, χαλαζία και βωξίτη, που τα μετέφερε απ΄ το σημερινό χωριό Κρήνη (6 χλμ. απ’ τη σπηλιά). Είχε μυαλό αρκετό και αίσθημα καλλιτεχνίας, εφόσον κατασκεύαζε με υψηλή τεχνική αμυγδαλόσχημα εργαλεία, μαχαίρια και κοπίδια και αμυγδαλόσχημα καλλιτεχνικά μαχαιράκια. Χρησιμοποιούσε και τα οστά απ’ τα ζώα που έτρωγε και μ’ αυτά κατασκεύαζε τσεκούρια και μαχαίρια καθώς και παραμάνες ή βελόνες, για να δένει τα δέρματα. Σ’ ένα οστό δε, έφτιαξε και οπή. Συνεπώς δεν είχε απλώς μυαλό, αλλά εξελιγμένη τεχνική. Αποδεικτικό δε τούτου είναι, ότι χρησιμοποιούσε και λειαντήρα. Κρατούσε σιαγόνα αγριοθηρίου απ’ τα δόντια και μ’ αυτό ελείαινε τα δέρματα. Σ’ ένα εργαλείο βωξίτη, η δεξιά πλευρά είναι ανέπαφη. Αυτό σημαίνει, ότι ο αρχάνθρωπος ήταν δεξιόχειρας και εκ τούτου εξάγεται το έμμεσο συμπέρασμα ότι είχε λαλιά.

Αξιοθαύμαστο είναι ότι ευρέθη και κρανίο ύαινας τοποθετημένο πάνω στην σιαγόνα της, και το αντικείμενο αυτό ήταν τοποθετημένο πάνω σε μια κόγχη της σπηλιάς, σα να το φύλαγε ο αρχάνθρωπος εν είδει «εικονίσματος». Συνεπώς ο άνθρωπος απ’ την εποχή εκείνη είχε κάποιο αίσθημα συμβολισμού.
Ο αρχάνθρωπος ακόμα κυνηγούσσε ομαδικά (αρκούδες κυρίως και άλλα ζώα), είχε μια κοινωνική δομή, και ο πολιτισμός του είναι πρωτόγνωρος και μοναδικός. Ουδεμία συνεπώς αμφιβολία υπάρχει, ότι ο Πετραλώνιος άνθρωπος του 700.000 π.0 ήταν HomoSapiens και επομένως ή άποψη των αφροκεντριστών ότι ο Homo Sapiens ήλθε απ’ την Αφρική το 100.000 και πάλι καταρρέει εκ βάθρων.

Δεν είναι ο αρχάνθρωπος το μόνο εύρημα που ανεκάλυψε ο Α. Πουλιανός στο σπήλαιο των Πετραλώνων. Ανθρώπινα ίχνη υπάρχουν ως το τελευταίο στρώμα (27ο, ο αρχάνθρωπος ευρέθη στο 11ο). Δηλαδή άνθρωποι κατοικούσαν και προ του 700.000, της εποχής δηλαδή που έζησε ο αρχάνθρωπος, και συνεπώς οι απόψεις των κατακριτών του Πουλιανού, ότι δήθεν η χρονολογία του αρχανθρώπου είναι λανθασμένη, με μόνο το αντιεπιστημονικό αιτιολογικό ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει άνθρωπος στο Αιγαίο τόσο παλιά, δεν είναι ορθές.

Ο Α. Πουλιανός ως το 1981 ανεκάλυψε στο 16ο στρώμα δύο ανθρώπινους σκελετούς ηλικάς 800.000 ετών, αλλά και στο 18ο στρώμα ανεκάλυψε ανθρώπινη κνήμη. Σήμερα έχει φθάσει δε ως το 27ο στρώμα του σπηλαίου και έχει αποδείξει ότι οι αρχάνθρωποι κατοικούσαν και στα 27 στρώματα.

Παράλληλα έχει ανακαλύψει περί 1000 εργαλεία και όπλα ηλικίας 1 εκ. ετών περίπου. Εξ άλλου στο σπήλαιο ανακαλύφθηκαν ίχνη φωτιάς, ηλικίας 1,050 εκ. ετών περίπου, τα αρχαιότερα στον κόσμο 
(Σημειωτέον ότι η επόμενη χρονολογικά χρήση φωτιάς είναι της Αφρικής, λίγο αργότερα, της Νότιας Γαλλίας (400.000 χρόνια πριν) και του ανθρώπου του Πεκίνου (360.000 χρόνια πριν). 
Στο σπήλαιο ακόμα βρέθηκε ένα τεμάχιο σταλαγμίτη καμμένο και ακριβώς σ’ αυτό το τεμάχιο μετρήθηκε η ηλικία της φωτιάς (1,050 εκ. έτη). Τη χρονολόγηση έκαμε με διάφορες μεθόδους ο Α. Πουλιανός, ο Ιάπωνας πυρηνικός φυσικός Ικέγια και ο βιοφυσικός της ΝΑΣΑ, Α. Τσουσίμης, και απεδείχθη ότι ο καμμένος σταλαγμίτης ανήκε στο 24ο στρώμα. Στο ίδιο στρώμα του σπηλαίου βρέθηκε στην συνέχεια μαχαίρι από βωξίτη, που χρησιμοποιούσαν οι αρχάνθρωποι και στο 22οστρώμα ανακαλύφθηκαν κι άλλα εργαλεία.

Αλλά η ανθρώπινη παρουσία στο σπήλαιο δεν εξαντλείται μόνο στα στενά του όρια, ξεφεύγει απ’ αυτό, αφού ο άνθρωπος καταφεύγει στα σπήλαια πριν 1,5 εκ. χρόνια, για να προφυλαχθεί απ’ τους παγετώνες. Με το σκεπτικό λοιπόν ότι, αν ευρίσκονταν άνθρωποι πριν τα 1-1,5 εκ. χρόνια, αυτοί θα ήσαν γηγενείς και δεν θα ήλθαν απ’ την Αφρική, άρχισαν τις επίπονες έρευνές τους γύρω απ΄το σπήλαιο ο Άρης Πουλιανός και η Ανθρωπολογική Εταιρεία Ελλάδος, με τις οποίες άλλαξαν το σκηνικό της παγκοσμίου προϊστορίας. Έξω απ’ το σπήλαιο, λοιπόν, ευρέθησαν τα πρώτα ανθρώπινα ασβεστολιθικά εργαλεία (τσεκούρια, μαχαίρια). Ένα δε εργαλείο είναι πολύ προχωρημένο για την εποχή του, αφού ο αρχάνθρωπος, που το κατεσκεύασε, το είχε γυαλίσει πάνω στην πέτρα με σκοπό να λειτουργεί σαν σκεπάρνι, όπως φτιάχνει το σκεπάρνι και ο σημερινός μαραγκός. Η μπροστινή του πλευρά λειτουργούσε σαν τσεκούρι, ενώ το πίσω μέρος σαν σφύρα, για να τρυπά τα διάφορα αντικείμενα. Το εργαλείο αυτό χρονολογείται στα 2 εκ. έτη, δηλαδή πολύ πριν εισέλθει ο άνθρωπος στην σπηλιά.

Κυνήγι ελέφαντα στην Πτολεμαϊδα πριν 3.000.000 από σήμερα

Ένα άλλο σημαντκό εύρημα του Πουλιανού, που αποδεικνύει την ύπαρξη ανθρώπου προ 3 εκ. ετών στον ελλαδικό χώρο, είναι ο διαμελισμένος ελέφαντας του Περδίκα της Πτολεμαΐδας. Με τη μέθοδο του παλαιομαγνητισμού χρονολογήθηκε το στρώμα που βρέθηκε ο ελέφαντας, κι έτσι απεδείχθη ότι έζησε προ 3 εκ. ετών περίπου. Στην ηλικία αυτή συνηγορεί και το είδος του ελέφαντα.
Ο ελέφαντας αυτός διαμελίσθηκε από ομάδα αρχανθρώπων της περιοχής, αφού ευρέθησαν πάνω στον σκελετό του δεκάδες αιχμηρά λίθινα και χαλαζιακά εργαλεία, τα οποία είναι αρχαιότερα απ’ τα αφρικανικά. Όπως μας πληροφορεί το περιοδικό “Nature” της 23ηςΙανουαρίου 2002, στην Gona της Αιθιοπίας ευρέθησαν εργαλεία ηλικίας 2,5 εκ. ετών. Βάσει δε αυτού του ευρήματος υπεστηρίζετο ότι κοιτίδα του ανθρώπου είναι η Αφρική, εφόσον εκεί ευρέθησαν τα «αρχαιότερα» εργαλεία.

Οι κυνηγοί («αρχάνθρωποι») του Περδίκα της Μακεδονίας πριν από 3 εκ. χρόνια, όμως, έσπασαν το κεφάλι του ελέφαντα με χειροπελέκεις (με μεγάλα κοτρόνια, κοπανιστήρια), αφού πρώτα τον τύφλωσαν με εργαλεία οστέϊνα από περόνη ιππαρίου (οι περόνες ιππαρίου ευρέθησαν στο μάτι του ελέφαντα) και εν συνεχεία του αφαίρεσαν το μυαλό και άρχισαν το διαμελισμό του κρέατος, για να το μεταφέρουν πιθανότατα στην κατοικία τους. Επειδή ο ελέφαντας ήταν μεγάλο θηρίο (είχε μήκος 5 μ. και ύψος 4), υπολογίζεται ότι πρέπει να τον κυνήγησε μια ομάδα κυνηγών, 20-30 τον αριθμό τουλάχιστον. Συνεπώς οι αρχάνθρωποι των 3 εκ. ετών ήξεραν και να οργανώνουν το κυνήγι τους και ζούσαν είτε σε καλύβες είτε σε δένδρα, διότι η Πτολεμαΐδα ήταν ζούγκλα την εποχή εκείνη και το κλίμα ήταν θερμό και κατάλληλο για να ζήσει έξω απ’ τα σπήλαια.

Ο Α Πουλιανός και η Ανθρωπολογική Εταιρεία Ελλάδος όμως συνέχισαν τις έρευνές τους και ανεκάλυψαν στοιχεία, που αποδεικνύουν ότι ο άνθρωπος ήταν ακόμη αρχαιότερος. Συγκεκριμένα στην Ικαρία, στη Μήλο και στο Πόρτο Ράφτη της Αττικής ευρέθησαν εργαλεία 4-5 εκ. ετών. Στην Πτολεμαΐδα σε διάφορους αμμόλοφους ευρέθησαν εργαλεία ηλικίας 6 εκ. ετών. Στην περιοχή της Χαλκιδικής και στη Μάνη εργαλεία 11-12 εκ. ετών. Τα εργαλεία της εποχής αυτής (από 4-12 εκ. έτη) ευρέθησαν διάσπαρτα σ’ όλη την Ελλάδα, από την Ήπειρο και τη Μακεδονία, ως την Κρήτη. Αυτό σημαίνει ότι οι αρχάνθρωποι κατοικούσαν σε όλη την Ελλάδα. Το μόνο που έμενε ήταν να ευρεθεί κι ένας σκελετός (ή μέρος σκελετού) ενός τέτοιου ανθρώπου.

Πράγματι ο Α. Πουλιανός ανεκάλυψε προσφάτως (1997) στην Τρίγλια της Μακεδονίας απολιθωμένη κνήμη κανονικού ανθρώπου. Η γωνία στρέψης της κνήμης αποδεικνύει ότι ήταν όρθιος άνθρωπος και είχε ύψος 1,20 μ. Η κνήμη ευρέθη σε στρώμα της ανωτέρω μειοκαίνου περιόδου. Δηλαδή ο αρχάνθρωπος ήταν ηλικίας 11 εκ. (+1.000.000) ετών. Δίπλα του ευρέθησαν εργαλεία από χαλαζία της ίδιας περιόδου, που τα χρησιμοποιούσε για να κάνει τις διάφορες εργασίες του. Ευρέθη και ανθρώπινο κόπρανο (κοπρόλιθος), το οποίο εχρονολογήθη από Έλληνα γεωφυσικό της ΝΑΣΑ και είναι ηλικίας 11-12 εκ. ετών, της ίδιας δηλαδή ηλικίας με τα εργαλεία και την ανθρώπινη κνήμη, και στη συνέχεια ανέλυσε με το μικροσκόπιο όλες τις τροφές του αρχανθρώπου.

Το μέρος τώρα που ευρέθη ο αρχάνθρωπος ήταν γεμάτο από αποφάγια (δικά του ή και των συνανθρώπων του) προερχόμενα από ζώα της εποχής (ρινόκερους, τραγόκερους, πουλιά και ιππάρια). Συνεπώς ο αρχάνθρωπος της Τρίγλιας ως κυνηγός κυνηγούσε ιππάρια, μαστόδοντες και άλλα ζώα. Τα εργαλεία του δεν ήταν χοντροκομμένα, αλλά αρκετά δουλεμένα σαν και αυτά του Περδίκα της Μακεδονίας (3 εκ. ετών, αλλά και του σπηλαίου των Πετραλώνων). Επί παραδείγματι ευρέθη εργαλείο 12 εκ. ετών, το οποίο ήταν σκεπάρνι. Στο εργαλείο αυτό φαίνεται ξεκάθαρα η λείανση. Όμοια εργαλεία ευρέθησαν στη Θεσσαλία, στο Αιτωλικό και στη Μάνη. Το εύρημα λοιπόν δεν είναι ανθρωποπίθηκος (όπως ο ραμαπίθηκος της Μακεδονίας ή ο Ελλαδοπίθηκος ο Ημίορθος), αλλά όρθιος άνθρωπος, γι’ αυτό και ο Α. Πουλιανός τον ονόμασε “Homo Erectus Trigliensis”.

Ανθρωπολογικές αποδείξεις ότι οι homo sapiens δεν ήλθαν από την Αφρική

Ο Ούγγρος Νικόλαος Κρετζόϊ, επίτιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης και πρόεδρος σε συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην Βιέννη για την καταγωγή του ανθρώπου του Αμερικανικού Ιδρύματος Ανθρωπολογικών Ερευνών Ουέννερ Γκρεν, όταν επισκέφθηκε το σπήλαιο των Πετραλώνων και διεξήγαγε έρευνες, ανεκοίνωσε πόρισμα με τίτλο: «Είναι η Νότιος Αφρική η μόνη κοιτίς του ανθρώπου;» (εφ. «Εστία», 25-11-1976). 

Ομοίως απ΄ το 1951 ο διαπρεπής σοβιετικός ανθρωπολόγος Γ. Ντέμπετζ θεωρούσε ότι από τα παλαιοανθρωπολογικά ευρήματα του αιγαιακού χώρου αποδεικνύεται ότι ο άνθρωπος «δεν ήλθε από αλλού».

Το Παγκόσμιο Συνέδριο Ανθρωπολογίας και Εθνογραφίας στο Τόκιο, που συνήλθε το 1968 και στο οποίο συμμετείχαν οι κορυφαίοι επιστήμονες της παγκοσμίου ανθρωπολογίας, κατέληξε στο εξής συμπέρασμα: «Ο ίδιος κατά βάση «λαός» έζησε στα Βαλκάνια από την αρχαιότερη τουλάχιστον Παλαιολιθική εποχή (600.000) ως τουλάχιστον την εποχή του Χαλκού (1.200 π.Χ.)», (εφ. «Ελευθεροτυπία», 5 Ιουνίου 1977, τίτλος άρθρου: «Η ανθρωποποίηση του ανθρώπου έγινε στην Ελλάδα»). Τα ίδια υποστήριξαν μεταξύ άλλων και οι ανθρωπολόγοι Ντέμπετζ και Lark. Με ποιά στοιχεία, λοιπόν, υποστηρίζεται ότι οι Homo Sapiens ήλθαν απ’ την Αφρική στην Ευρώπη το 100.000 και εξάλειψαν το προηγούμενο είδος του ανθρώπου, που ζούσε εκεί, ή το προηγούμενο αυτό είδος εξαλείφθηκε αφ’ εαυτού με την πάροδο του χρόνου;

Ένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο για την ανθρωπολογική συνέχεια, που επικρατεί στον Ελλαδικό χώρο απ’ την παλαιολιθική εποχή ως σήμερα, είναι η ανακάλυψη τριών νέων παλαιοανθρωπολογικών ευρημάτων. Σκελετός νεαρού ατόμου ηλικίας 400.000 ετών ευρέθη στο σπήλαιο των Πετραλώνων και πάλι απ’ τον Α. Πουλιανό. Ο σκελετός ευρέθη μέσα σε σταλαγματικό υλικό. Έτσι με βάση την λιθοτεχνία και την πανίδα επετεύχθη η χρονολόγησή του, και ανήκει στη «Μίντελ-Ρις» (μεσοπαγετώδης περίοδος της γης), δηλαδή απέχει από μας 360-425.000 χρόνια.

Στο ίδιο σπήλαιο ευρέθησαν εργαλεία και μεγάλες ποσότητες απορριμμάτων ταφής. Στη Μάνη ευρέθη κρανίο 300.000 ετών. Στον Πηνειό ανθρώπινο κρανίο (αρχανθρώπου) ηλικίας 400.000 ετών. Το κρανίο αυτό το χρονολόγησε ο Α. Πουλιανός με την βοήθεια του Κέντρου Ερευνών «Δημόκριτος». Το καταπληκτικό είναι, ότι το κρανίο του δεν διαφέρει απ’ αυτό του σύγχρονου ανθρώπου. Αφού όμως δεν διαφέρει, δεν είναι δυνατό να ευσταθήσει η άποψη του Στίγκερ, ότι οι Homo Sapiens ήλθαν το 100.000 και ότι οι προγενέστεροι κάτοικοι της Ευρώπης διέφεραν απ’ τους σημερινούς.

Αρχαιολογικές αποδείξεις ότι οι Homo Sapiens δεν ήλθαν από την Αφρική

Εκτός από κρανία και σκελετούς, που ανήκαν στην Άνω Παλαιολιθική εποχή (700.000-100.000), έχουν βρεθεί και αρκετά αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία αποδεικνύουν ότι υπάρχει και αρχαιολογική συνέχεια κατά την περίοδο αυτή. Εκτός των προαναφερθέντων έχουν βρεθεί στην Αττική και στις Κυκλάδες εργαλεία από ασβεστόλιθο. Στον Αλιάκμονα ευρέθη λίθινος πέλεκυς ηλικίας 250.000 ετών. Αξιοσημείωτο είναι, ότι στην Εύβοια ευρέθησαν 4.000 πέτρινα εργαλεία παρόμοιας τεχνοτροπίας όλων των περιόδων της παλαιολιθικής εποχής, κάτι που αποδεικνύει την πολιτιστική συνέχεια του ελλαδικού χώρου.

Κατά την περίοδο της Μέσης Παλαιολιθικής εποχής (100.000-33.000) οι προϊστορικοί κάτοικοι του Αιγαίου βελτίωναν τις συνθήκες της καθημερινής ζωής τους και χρησιμοποιούσαν νέο υλικό για τα εργαλεία τους, τον πυριτόλιθο. Έχουν βρεθεί ξύστρες, μαχαίρια και αμυγδαλόσχημοι «μπαλτάδες». Στη Σιάτιστα της δυτικής Μακεδονίας, στη Μεγαλόπολη και στην περιοχή της Θεσσαλονίκης ευρέθησαν εργαλεία (λίθινοι, χειροπέλεκεις) ηλικίας 100.000 ετών και στη Θεσσαλία απολιθωμένα οστά και εργαλεία από πυριτόλιθο.

Το 1960 εκατοντάδες παλαιολιθικά εργαλεία και απολεπίσματα ανακαλύφθησαν στη δυτική πλευρά της Πελοποννήσου και στην Αχαΐα. Το 1958 στις όχθες του Πηνειού, κοντά στη Λάρισσα, ευρέθησαν εργαλεία ηλικίας 50-100.000 ετών. Στην Ήπειρο, στην κοιλάδα του Λούρου, στον Κοκκινόπηλο (50 χλμ. από τα Ιωάννινα) ευρέθηκαν 800 εργαλεία και απολεπίσματα από ασβεστόλιθο μέσα σε στρώμα ερυθρογής ηλικίας 50.000 χρόνων. Στο σπήλαιο Ασπροχάλικο Ηπείρου ευρέθησαν εργαλεία όμοια μ’ αυτά του Κοκκινόπηλου, τα οποία είναι ηλικίας 38.000 χρόνων. Αξιοσημείωτο είναι, ότι στην Αλόννησο των Β. Σποράδων ανεκαλύφθησαν από τον Δ. Θεοχάρη παλαιολιθικά εργαλεία, όμοια μ’ αυτά του Κοκκινόπηλου της Ηπείρου, ηλικίας 10.000 χρόνων.


Εκ των δεδομένων αυτών λοιπόν εξάγονται δύο συμπεράσματα:
α) Σε όλο τον ελλαδικό χώρο υπάρχει ενιαία τεχνοτροπία και συνεπώς ενιαίος πολιτισμός, όπως αποδεικνύεται από εργαλεία όμοιας τεχνοτροπίας, που ευρέθησαν σε διάφορες απομακρυσμένες μεταξύ τους περιοχές της Ελλάδος. Συνεπώς υπήρχε επικοινωνία μεταξύ των κατοίκων της Αιγηίδας και φορέας του πολιτισμού αυτού ήταν ένας συγκεκριμένος λαός.
β) Όπως είδαμε, τα εργαλεία του Κοκκινόπηλου είναι 50.000 χρόνων, ενώ τα εργαλεία του σπηλαίου Ασπροχάλικου της Ηπείρου είναι 38.000 χρόνων περίπου και είναι όμοια στην τεχνοτροπία. Αυτό σημαίνει, ότι οι Homo Sapiens δεν είναι δυνατόν να ήλθαν το 40.000 απ’ την Αφρική, εξαφανίζοντας τον προγενέστερο πληθυσμό, όπως ισχυρίζονται πολλοί, διότι τότε θα έπρεπε τα εργαλεία να ήταν διαφορετικής τεχνοτροπίας. Δηλαδή οι Αφρικανοί ερχόμενοι στο Αιγαίο θα έπρεπε να έφερναν και δικά τους εργαλεία, τα οποία θα διέφεραν πολύ απ’ τα εργαλεία των κατοίκων του Αιγαίου. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Απεναντίας στην Αλόννησο ευρέθησαν εργαλεία όμοιας τεχνοτροπίας ηλικίας 10-100.000 χρόνων και στον Πηνειό εργαλεία ηλικίας 50-100.000 χρόνων, κάτι που αποδεικνύει τη συνέχεια απ’ τα βάθη των παλαιολιθικών χρόνων ως τα νεότερα χρόνια. Ούτε όμως είναι δυνατό να ευσταθήσει η άποψη του Στρίγκερ, ότι οι Αφρικανοί ήλθαν γύρω στο 100.000, διότι εργαλεία παρόμοια στην τεχνοτροπία με τα προαναφερθέντα έχουμε και σε προγενέστερες εποχές, με τη διαφορά ότι τα νεότερα είναι πιό εξελιγμένα.
Ακόμα, η έλλειψη πολιτιστικού κενού και η ομοιότητα της τεχνοτροπίας στην κατασκευή εργαλείων δεν επιβεβαιώνει τη μεταναστευτική θεωρία. Αντιθέτως, οι ίδιοι αυτόχθονες κάτοικοι του Αιγαίου απ’ τα βάθη της Παλαιολιθικής εποχής (700.000 χρόνια τουλάχιστον) δημιούργησαν “in situ” (επί τόπου) ένα λαμπρό για την εποχή πολιτισμό και οι απόγονοί τους συνέχισαν τον πολιτισμό αυτό προσπαθώντας να κάνουν νέα πολιτιστικά βήματα.

Τα νέα αυτά πολιτιστικά βήματα, αποτέλεσμα μακροχρόνιας προσπάθειας – κάτι που αποδεικνύει ότι ο πολιτισμός του Αιγαίου δημιουργήθηκε “in situ” και δεν είναι ετερόφωτος -, τα έκαναν οι ίδιοι οι αυτόχθονες κάτοικοι του Αιγαίου επίσης της Νεότερης Παλαιολιθικής εποχής (33.000). Την περίοδο εκείνη η λιθοτεχνία τελειοποιείται, γι’ αυτό και συναντάμε σχεδόν έργα τέχνης. Ο όγκος των εργαλείων ελαττώνεται και γίνονται μικρές λεπίδες, ώστε ο παλαιολιθικός άνθρωπος να απαλλαγεί απ’ τον κόπο του βάρους.

Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν μια μακρόχρονη παράδοση. Το ότι υπάρχει συνέχεια απ’ τη Μέση προς την Νεότερη Παλαιολιθική περίοδο αποδεικνύεται και εκ του γεγονότος ότι στο Κοκκινόπηλο (όπου πριν είδαμε ότι ευρέθησαν παλαιολιθικά εργαλεία και απολεπίσματα σε στρώμα ερυθρογής), ευρέθη μια λιθοτεχνία με μικρές λεπίδες, που χρονολογείται στις αρχές της Νεότερης Παλαιολιθικής εποχής. Εφ’ όσον τα εργαλεία αυτά ευρέθησαν στον ίδιο τόπο, σημαίνει ότι δεν είχαμε άφιξη νέου πληθυσμού στο Αιγαίο, αλλά οι ίδιοι οι φορείς την Μέσης Παλαιολιθικής συνέχισαν επί τόπου τον πολιτισμό και κατασκεύασαν τα εργαλεία αυτά της Νεότερης Παλαιολιθικής. Η αρχαιολογική αυτή συνέχεια του Αιγαίου Πολιτισμού από την Άνω Παλαιολιθική εποχή (700.000) επιβεβαιώνεται και απ’ τον πρόεδρο Θρακολογικών Μελετών Α. Καψή: «Από τους προϊστορικούς χρόνους της αγράφου ιστορίας δημιουργήθηκε ένας πρωτόγονος πολιτισμός της Κάτω Παλαιολιθικής εποχής ένα εκατομμύριο–700.000 χρόνια από τους αυτόχθονες κυνηγούς της χερσονήσου του Αίμου και της Αιγηίδας, που αρχίζουν να εκμεταλλεύονται τον πλούτο της. Το γεγονός αυτό ήταν ένα φωτεινό ορόσημο στην εξέλιξη πάνω στη Γη, ενώ οι Μεσοπαλαιολιθικοί άνθρωποι (100.000-35.000 χρόνια προ της εποχής μας) με τα εργαλεία της εμπειρίας των προγόνωντους προπαρασκεύασαν στις ίδιες περιοχές το δρόμο της πνευματικής εξέλιξης των απογόνων και διαδόχων τους. Στην τελευταία παλαιολιθική περίοδο της Άνω Παλαιολιθικής (35/30.000-10.000 χρόνια προ της εποχής μας), οι αυτόχθονες πάντοτε κάτοικοι–κυνηγοί δημιούργησαν το μικρολιθισμό» (Θρακολογία, τεύχος 3, σελ.91).

Συμπερασματικά, κοιτίδα του ανθρωπίνου γένους είναι η Αιγηίδα και συνεχώς οι παλαιολιθικοί κάτοικοι του Αιγαίου με κοιτίδα την Ήπειρο και τη Μακεδονία επεκτείνονταν προς όλες τις γειτονικές αρχικά και ύστερα σε πιό απόμακρες περιοχές. 



Η Κάτω Παλαιολιθική περίοδος ξεκινά στα Πετράλωνα της Μακεδονίας περί το 700.000 (στην προαγματικότητα πολύ πιό πίσω), στη Ροδόπη το 400.000, ενώ στο Ολτ της Ρουμανίας το 300.000. Συνεπώς έχουμε μια βαθμιαία αργή προώθηση πολιτιστικών στοιχείων από τη Μακεδονία προς άλλες περιοχές, που συνεπάγεται και πληθυσμιακή μετακίνηση. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τη Μέση Παλαιολιθική εποχή. Αυτή ξεκινά στη Μακεδονία το 100.000, ενώ στο Ολτ της Ρουμανίας το 40.000 περίπου. Ομοίως και η Άνω Παλαιολιθική εποχή ξεκινά στο Αιγαίο το 33.000 περίπου. (Ασπροχάλικο Ηπείρου, Θράγθι Αργολίδας), ενώ στο Ricipeni της Ρουμανίας και στο Δνείπερο της νότιας Ρωσίας το 21.700. Οι αυτόχθονες συνεπώς κάτοικοι του Αιγαίου απ΄την παρωχημένη αυτή εποχή μετακινούνται προς βορρά μεταφέροντας και πολιτιστικά στοιχεία. Η μετακίνηση αυτή όμως δεν συμβαίνει μόνο προς βορρά αλλά και προς δύση. Οι παλαιολιθικοί κάτοικοι του Αιγαίου έφθασαν μέχρι την Ν. Ιταλία (τότε μεταξύ Ηπείρου και Θεσσαλίας δεν υπήρχε θάλασσα), εφ’ όσον στοRomanelli ευρέθησαν εργαλεία μικρολιθοτεχνίας ηλικίας 12.000 χρόνων όμοια με αυτά του Ασπροχάλικου της Ηπείρου, που χρονολογούνται στο 35.000. Εφ’ όσον προηγείται ο αιγαιακός πολιτισμός του ευρωπαϊκού, δεν αποκλείεται συνεπώς και οι γνωστές σπηλαιογραφίες της Γαλλίας και ο προϊστορικός πολιτισμός της εποχής εκείνης να είναι δημιούργημα των φορέων του αιγαιακού πολιτισμού.

Επίλογος

Ο αφροκεντρισμός δεν αποτελεί μια αμιγώς επιστημονική θεωρία, εφόσον υποκρύπτει πολιτικές σκοπιμότητες. Δεν είναι τυχαίο ότι τελευταία υποστηρίζεται από ορισμένους ότι πλήν του ανθρώπου και ο πολιτισμός γεννήθηκε στην Αφρική και ότι ο κλασσικός πολιτισμός αποτελεί κακέκτυπο του αφρικανικού (Η θεωρία περί Μαύρης Αθηνάς του Bernal). Και φυσικά όλες αυτές οι θεωρίες δεν αναπτύσσονται ούτε από ειλικρινή συμπάθεια προς τους Αφρικανούς ούτε από επιστημονική αμεροληψία. Κάθε άλλο παρά αμερόληπτος είναι ο M. Bernal στη «Μαύρη Αθηνά», όπως και οι ανθρωπολογούντες αφροκεντριστές. Αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι η περίπτωση του Bretinger, ο οποίος, όταν βρέθηκε το κρανίο του αρχανθρώπου των Πετραλώνων, θεώρησε πως συγγενεύει τόσο πολύ με τα αφρικανικά αντίστοιχα ευρήματα, ώστε να δύναται ν’ αναγορευθεί ως ο «πρώτος Αφρικανός έξω απί την Αφρική».
Οι απόψεις όμως των αφροκεντριστών θα πρέπει εκ των πραγμάτων να θεωρηθούν σήμερα αντιεπιστημονικές και αναληθείς, διότι απ’ τα νεότερα ευρήματα, που παραθέσαμε ανωτέρω, αποδεικνύεται με βάση τα επιστημονικά και μόνο δεδομένα ότι:
α) Κοιτίδα του ανθρωπίνου γένους είναι η περιοχή της Αιγηίδας και πιο συγκεκριμένα στο αρχικό στάδιο η Μακεδονία (η ευρύτερη περιοχή από την Πίνδο ως τη Μ. Ασία), αφού εκεί βρέθηκε ο αρχαιότερος άνθρωπος της γης (Homo Erectus) ηλικίας 11 εκ. ετών.
β) ¨Ανθρωποι, ανθρωποειδή, πιθηκάνθρωποι (βαδίζοντες με τα τέσσερα ή ημιόρθιοι) πριν 11 εκ. χρόνια συνυπήρχαν.
γ) Οι Homo Sapiens δεν ήλθαν απ’ την Αφρική το 100.000. Ο Homo Sapiens κατοικούσε στο Αιγαίο απ’ το 800.000 τουλάχιστον.
http://mariosdimopoulos.blogspot.gr/2012/02/6_09.html
http://dia-kosmos.blogspot.gr/