Subscribe Us

Header Ads
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνική μηχανική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνική μηχανική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη


Στην πραγματικότητα, το κράτος βλάπτει τη δομή της οικογένειας επιδεινώνοντας τη σχέση μεταξύ του κόστους και των οφελών της οικογενειακής ζωής.

Του Jörg Guido Hülsmann

Απόδοση στα Ελληνικά: Νίκος Μαρής

Οι ιδιόμορφες συνέπειες που προκύπτουν από τον κρατικό παρεμβατισμό είναι παρόμοιες σε όλους τους τομείς της οικονομικής και της κοινωνικής ζωής. Προβλήματα όπως η αδιαφορία, η διαρκώς μειούμενη αλληλεγγύη, η ανευθυνότητα, και ο βραχυπρόθεσμος προγραμματισμός, συχνά προκαλούνται ή επιδεινώνονται από τις -μερικές φορές καλοπροαίρετες- κρατικές παρεμβάσεις. Αυτό ισχύει τόσο για τις κρατικές παρεμβάσεις στο οικονομικό πεδίο και τις επιχειρήσεις, όσο και για την οικογενειακή πολιτική του κράτους. Για να το καταστήσουμε σαφές, χρειαζόμαστε πρώτα να κάνουμε μερικές παρατηρήσεις σχετικά με τα οικονομικά της οικογένειας, και στη συνέχεια να εξηγήσουμε το πώς η κρατική παρεμβατικότητα έχει την τάση να καταστρέφει τις οικογένειες από μέσα.

Ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας που δεν έχει όμοιό του

Σύμφωνα με τον χριστιανικό ορισμό, η οικογένεια είναι μια κοινωνία μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας, ενώπιον του Θεού, με τον Θεό, και για τον Θεό. Είναι ένα είδος λατρείας. Φυσικά, αυτό δεν είναι το μόνο κίνητρο για να ξεκινήσει κανείς μια οικογένεια, όμως η λατρεία είναι αυτό που καθορίζει τη χριστιανική οικογένεια.

Από αυτήν τη δια βίου συμφωνία ενώπιον του Θεού, με τον Θεό, και για τον Θεό, ακολουθεί με λογική αναγκαιότητα μια ολόκληρη σειρά περαιτέρω συνεπειών, π.χ., η επίσημη και δημόσια συμμαχία των συζύγων, η δια βίου πίστη, η δεκτικότητα στην απόκτηση αρκετών παιδιών, η απόρριψη της άμβλωσης, και η χριστιανική συντροφική αφοσίωση. Αντίθετα, όπου δεν υπάρχει αναφορά στο Θεό, δεν υπάρχει λογική σύνδεση μεταξύ αυτών των στοιχείων. Εμφανίζονται τότε ως, περισσότερο ή λιγότερο, αυθαίρετες συμβάσεις. Γίνονται προαιρετικές συμβάσεις στον ελεύθερο σχεδιασμό του προσωπικού τρόπου ζωής. Μερικές φορές γίνονται περιττές, ακόμη και εμπόδια.

Σε μια κοινωνία που χάνει την αγάπη για τον Θεό, η οικογένεια χάνει επίσης τη σταθερή της μορφή. Στη συνέχεια, η χριστιανική οικογένεια αντικαθίσταται σταδιακά από ένα συνονθύλευμα άλλων μορφών συνύπαρξης, που δημιουργούνται σύμφωνα με το γούστο του καθένα. Αυτό είναι αναπόφευκτο και δεν μπορεί να αποτραπεί με οποιαδήποτε ανθρώπινη παρέμβαση – ούτε καν από το κράτος.

Όμως η παραδοσιακή κυριαρχία της χριστιανικής οικογένειας δεν απειλείται μόνο από αυτήν τη διαδεδομένη αποστασία. Βρίσκεται επιπλέον -και σε μαζική κλίμακα- υπό την πολιορκία της κρατικής παρεμβατικότητας. Για να τα κατανοήσουμε όλα αυτά, ωστόσο, πρέπει πρώτα να λάβουμε υπόψη τους οικονομικούς λόγους για τους οποίους γεννιούνται και αναπτύσσονται οι οικογένειες. Ο πρώτος από αυτούς τους λόγους είναι ο καταμερισμός της εργασίας.

Η θεωρία του καταμερισμού της εργασίας μας διδάσκει ότι η εργασία των επαγγελματικά εξειδικευμένων ατόμων, που ανταλλάσσουν μεταξύ τους το πλεόνασμά τους σε προϊόντα, είναι πιο κερδοφόρος από τη μη εξειδικευμένη εργασία. Ο τσαγκάρης παράγει φυσικά περισσότερα παπούτσια, κι ο αρτοποιός περισσότερο ψωμί, από αυτό που θα χρειάζονταν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους. Αλλά το θέμα είναι ότι η εξειδίκευσή τους δημιουργεί συνολικά περισσότερα παπούτσια και ψωμιά από ό,τι αν όλοι είχαν αφιερώσει ένα μέρος του χρόνου τους στην υποδηματοποιία και ένα άλλο μέρος στο φούρνισμα.

Η πιο σημαντική προϋπόθεση αυτού του μικρού θαύματος είναι ότι τα εξειδικευμένα άτομα έχουν διαφορετικά ταλέντα. Η παραγωγικότητα του καταμερισμού της εργασίας βασίζεται στην ανισότητα των συναλλασσόμενων εταίρων. Και γι ‘αυτό ακριβώς είναι τόσο αποτελεσματική η χριστιανική οικογένεια. Οι άνδρες και οι γυναίκες είναι διαφορετικοί και με χαρά συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον . Συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον στις πνευματικές και σωματικές τους ικανότητες, στις κοινωνικές τους δεξιότητες, στις πνευματικές και αισθητικές τους ευαισθησίες, και στην ψυχική τους ζωή. Τους είναι επομένως δυνατό να αναπτυχθούν μαζί σε όλες αυτές τις ανθρώπινες διαστάσεις, πέρα ​​από αυτό που θα τους ήταν δυνατό να πετύχουν μόνοι τους.

Ο διαγενεακός καταμερισμός της εργασίας εντός της οικογένειας είναι εξίσου σημαντικός. Οι γενιές είναι κι αυτές διαφορετικές, και αλληλοσυμπληρώνονται επίσης. Οι νέοι έχουν συνήθως μεγάλη ικανότητα εργασίας και δημιουργικότητα, αλλά λιγότερη εμπειρία και χρήματα. Η συνεργασία μεταξύ των γενεών μιας οικογένειας ευνοείται επίσης από την εμπιστοσύνη και την αγάπη που έχουν αναπτύξει για πολλά χρόνια, και οι οποίες είναι ανάγκη να ενισχυθούν ακόμα περισσότερο, σε σχέση με τα άτομα που δεν είναι μέλη της οικογένειας.

Από μια καθαρά οικονομική προοπτική, οι οικογένειες είναι ίσως η πιο αποτελεσματική μορφή ανθρώπινης οργάνωσης. Δυστυχώς, αυτό δεν εκτιμάται ποτέ σωστά, ούτε καν από τους οικονομολόγους. Πιθανότατα αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η απόδοση μιας οικογένειας έχει πολλές διαστάσεις , οι περισσότερες από τις οποίες είναι δύσκολο ή αδύνατο να μετρηθούν , σε αντίθεση με την απόδοση μιας εταιρείας ή ενός αθλητικού συλλόγου.

Οι οικογένειες είναι εξαιρετικά αποτελεσματικές, αλλά όχι αλάνθαστες. Συνήθως αποτυγχάνουν σε έναν από τους εξής σημαντικότερους τομείς που οδηγούν σε συγκρούσεις: χρήματα, ανατροφή παιδιών, σεξουαλικότητα. Εάν δεν υπάρχει κοινός παρονομαστής εδώ, εάν υπάρχει έλλειψη ελπίδας ή δεκτικότητας προς τα δώρα του Θεού, τότε είναι πιθανή η αποτυχία.

Αλλά πώς παροτρύνεται αυτή η αποτυχία από την παρέμβαση του κράτους;

Το κράτος και η οικογένεια

Για να απαντήσουμε σε αυτήν την ερώτηση, πρέπει πρώτα να λάβουμε υπόψη τη φύση του κράτους. Σύμφωνα με τον διαδεδομένο ορισμό του Max Weber, το κράτος αποτελεί μονοπώλιο νόμιμης βίας. Αυτή η έννοια του κράτους βασίζεται στη νομική έννοια του σύγχρονου κράτους – του κράτους που καθορίζει τον νόμο κατά την κρίση του. Αναδύθηκε τον 16ο και 17ο αιώνα από το δημόσιο διάλογο σχετικά με τον φυσικό νόμο και την αντικειμενική φύση του νόμου, που είναι πέρα ​​από την ανθρώπινη αυθαιρεσία. Σύμφωνα με τη σύγχρονη αντίληψη, το ίδιο το κράτος δεν έχει ειδικά δικαιώματα που αντιστοιχούν στις ειδικές του υποχρεώσεις. Αντίθετα, είναι πάνω από το νόμο με την αυστηρή του έννοια. Το κράτος είναι εντελώς ελεύθερο να αποφασίζει τι είναι σωστό και τι λάθος.

Μόλις αυτή η έννοια του νόμου και του κράτους αποκτήσει κάποια απήχηση, υπάρχει μια φυσική τάση προς την απεριόριστη μεγέθυνση του κράτους. Δεν υπάρχει λογικό φρένο σε αυτήν την τάση, επειδή οι εξουσίες και τα καθήκοντα του κράτους δεν είναι πλέον θεμελιωδώς περιορισμένα, αλλά ουσιωδώς ανοιχτά και απεριόριστα. Και δεν υπάρχει επίσης σχεδόν κανένα οικονομικό φρένο στη μεγέθυνση του κράτους, γιατί καθώς μεγαλώνει, το ίδιο συμβαίνει και με το εισόδημα και τη δύναμη των κρατικών υπαλλήλων, και όλων των άλλων ενδιαφερόμενων μερών.

Η οικογενειακή πολιτική έχει γίνει ένας σημαντικός τομέας της κρατικής μεγέθυνσης τα τελευταία χρόνια. Πρέπει να σημειωθεί ότι η ξεκάθαρη πολιτική επίθεση στις οικογένειες είναι μάλλον σπάνια. Κομμουνιστές όπως ο Φρίντριχ Ένγκελς αναγνώρισαν σωστά την οικογένεια ως την πηγή της αστικής ηθικής και ως εκ τούτου την πολέμησαν. Τέτοιοι φανατικοί εξακολουθούν να υπάρχουν στις μέρες μας, αλλά δεν καθορίζουν το τι συμβαίνει.

Η αθέατη κρατική βλάβη που βιώνει η οικογένεια είναι μια πολύ πιο σημαντική πτυχή. Στην πραγματικότητα, οι επιζήμιες για την οικογένεια συνέπειες της κρατικής παρεμβατικότητας μερικές φορές δεν λαμβάνονται καν υπ’ όψη. Η νομισματική πολιτική είναι ένα σημαντικό παράδειγμα. Το τρέχον νομισματικό μας σύστημα έχει σχεδιαστεί για τη δημιουργία ενός σταθερού (μέτριου) πληθωρισμού τιμών, ο οποίος με τη σειρά του δημιουργεί ακαταμάχητα κίνητρα σε σχέση με τη διαχείριση του χρέους. Οι κίνδυνοι είναι προφανείς. Πόσες οικογένειες δεν έχουν διαλυθεί, επειδή αποδείχθηκαν ανήμπορες να διαχειριστούν το βάρος των χρεών τους; Οι μονεταριστές πολιτικοί δεν έχουν καμία πρόθεση να αποδεχθούν τέτοιες συνέπειες, ή ακόμη και να τις αποδεχθούν ενώ υφίστανται εν γνώσει τους. Απλώς δεν τις λαμβάνουν υπόψη κατά τη λήψη των πολιτικών τους αποφάσεων. Και όμως, αυτές είναι συνέπειες που προκύπτουν από τις δικές τους αποφάσεις.

Σε άλλες περιπτώσεις, η ζημιά που προξενείται στην οικογένεια δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος επιδιωκόμενος στόχος, αλλά γίνεται αποδεκτή ως παρενέργεια μιας πολιτικής. Σε μικρότερο βαθμό, αυτή η ζημιά επηρεάζει το κλασικό κράτος πρόνοιας, ιδίως την υποτιθέμενη φιλελεύθερη κοινωνική πολιτική à la John Stuart Mill, η οποία πολιτική έγινε ο κυρίαρχος παράγοντας στη Μεγάλη Βρετανία και τις Σκανδιναβικές χώρες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και έχει επίσης επικρατήσει στη Γερμανία για περίπου είκοσι χρόνια.

Σύμφωνα με τον Mill, το κράτος πρέπει να προωθήσει την ελευθερία επιλογής των ανθρώπων, αφαιρώντας τα εμπόδια που φέρνει η ζωή στον δρόμο τους. Συγκεκριμένα, το κράτος πρέπει να τους απελευθερώσει από τους περιορισμούς και τις καταπιεστικές δυνάμεις του κοινωνικού τους περιβάλλοντος. Οι οπαδοί του Mill έχουν τραβήξει αυτήν την προσέγγιση στα άκρα. Τελικά, αντιλαμβάνονται τους «περιορισμούς» και την «καταπίεση» σαν οτιδήποτε που περιορίζει την ανθρώπινη αυθαιρεσία – οτιδήποτε μπορεί να εμποδίσει τα άτομα να κάνουν αυτό που θα ήθελαν να κάνουν, ή να είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι. Η καταπίεση δεν προκύπτει μόνο από τους νόμους, τους φόρους και τις προσωπικές οικονομικές συνθήκες. Προέρχεται επίσης από αρχές όπως η εκκλησία, οι γονείς, και οι προϊστάμενοι. Αντικατοπτρίζεται στους φράχτες και στα συνοριακά τείχη. Σε ακραία μορφή, εμφανίζεται στις συνθήκες της ταυτότητάς του ίδιου του ατόμου. Το ίδιο σας το φύλο και το ίδιο σας το σώμα θα πρέπει επίσης να επιλέγεται ελεύθερα, και το κράτος οφείλει να σας βοηθήσει σ’ αυτήν την ελεύθερη επιλογή.

Όταν το κράτος παρεμβαίνει για να επιφέρει μια τέτοια «απελευθέρωση», βλάπτει την οικογενειακή ζωή. Πράγματι, αφ’ ενός τέτοιες παρεμβάσεις επιβαρύνουν οικονομικά τις φορολογούμενες οικογένειες και, αφετέρου, καθιστούν τις οικογένειες περιττές. Το πιο σημαντικό παράδειγμα είναι η πολιτική χειραφέτησης στο όνομα του φεμινισμού. Τα κρατικά χρηματοδοτούμενα ολοήμερα σχολεία και νηπιαγωγεία, τα οποία η Ursula von der Leyen και η τωρινή μας Καγκελάριος εισήγαγαν στη Γερμανία με χαρακτηριστική αποφασιστικότητα, στοχεύουν ρητά στο να ανακουφίσουν τους περιορισμούς που θέτει η ζωή στη γυναικεία ύπαρξη. Σκοπός τους ήταν να αφαιρέσουν ένα βαρύ φορτίο από τους ώμους των γυναικών, ώστε εκείνες να μπορέσουν να αναπτυχθούν ελεύθερα. Όλα αυτά ταιριάζουν άψογα με τη φεμινιστική πολιτική της δεκαετίας του 1970: δικαιώματα άμβλωσης, κρατικά χορηγούμενη αποζημίωση για το κόστος της αντισύλληψης και των αμβλώσεων, νόμοι περί διαζυγίου, νόμοι περί επιμέλειας τέκνων, κ.λπ.

Είναι σαφές ότι αυτή η πολιτική δεν υποστηρίζει τον χριστιανική οικογένεια. Στην πραγματικότητα, βλάπτει την οικογένεια επιδεινώνοντας τη σχέση μεταξύ του κόστους και των οφελών της οικογενειακής ζωής. Μειώνει τα κίνητρα για να ξεκινήσει κανείς μια οικογένεια και να τη διατηρήσει ζωντανή, ακόμα και παρά τις δυσκολίες. Τα ολοήμερα σχολεία και νηπιαγωγεία χρηματοδοτούνται μέσω της φορολόγησης των οικογενειών κι έτσι η χρηματική ανταποδοτικότητα προς την οικογενειακή ζωή μειώνεται, ενώ αυξάνεται η ανάγκη για επιπρόσθετο εισόδημα. Η μεγαλύτερη οικονομική ανεξαρτησία των γυναικών, στη συνέχεια, μειώνει το κόστος εξόδου από την κοινωνία της οικογένειας. Υπάρχουν αυξημένα διαζύγια και αυξημένος αριθμός ανύπαντρων μητέρων. Αυτή η αιτιακή σύνδεση ενισχύεται περαιτέρω από το γεγονός ότι μειώνονται επίσης τα κίνητρα των ανδρών να ξεκινήσουν μια οικογένεια. Γιατί είναι βέβαιο ότι πρέπει να αναμένουν εξ αρχής μια υψηλότερη πιθανότητα αποτυχίας. Από την άλλη πλευρά, ο γερμανικός νόμος περί διαζυγίου σημαίνει συχνά οικονομική καταστροφή για τους άνδρες.

Από την προοπτική της οικονομικής θεωρίας, αυτό δημιουργεί μια καταστροφική «παγίδα ορθολογισμού». Από την οικονομική προοπτική της γυναίκας, η οικογένεια καθίσταται αχρείαστη και περιττή, ως αποτέλεσμα της κρατικής παρέμβασης. Όμως, καθώς η οικογένεια ξεθωριάζει, η απόδοση της οικονομίας στο σύνολό της αποδυναμώνεται, και τελικά τα φορολογικά έσοδα τους κράτους μειώνονται, χωρίς τα οποία η φεμινιστικές πολιτικές είναι ανέφικτες.

Υπό το φως αυτών των εξωφρενικών συνεπειών, μπορεί κανείς να αρχίσει να αποζητά το κλασικό κράτος πρόνοιας. Το παλιό, καλό κράτος κοινωνικής πρόνοιας – ας σκεφτούμε πρωτίστως τα συστήματα συνταξιοδότησης και υγειονομικής περίθαλψης pay-as-you-go – δεν αποσκοπούσε σε καμία περίπτωση να επιτρέψει την ατομική αυτο-εκπλήρωση εις βάρος του φορολογούμενου. Στόχος του δεν ήταν να απελευθερώσει το άτομο από όλους τους περιορισμούς της ζωής, αλλά μόνο να παρέχει κάποια προστασία ενάντια σε σοβαρές καταστάσεις έκτακτης οικονομικής ανάγκης.

Ωστόσο, η επιστροφή σε ένα τέτοιο σύστημα θα ήταν μια πλάνη, τουλάχιστον όσον αφορά τις οικογένειες. Το κράτος πρόνοιας είχε επίσης ένα διαρκή αντίκτυπο στη σχέση μεταξύ του κόστους και των οφελών της οικογενειακής ζωής. Επίσης, έχει αποδυναμώσει την σχέση αλληλεγγύης μεταξύ των συζύγων – και μεταξύ γονέων και παιδιών – αν και όχι τόσο γρήγορα, βάναυσα και κυνικά, όσο οι πιο πρόσφατες φεμινιστικές πολιτικές. Δεν σκότωσε την οικογένεια, αλλά οδήγησε σταδιακά στην αποσύνθεσή της. Αυτή η τάση είναι ιδιαίτερα εμφανής στη σχέση μεταξύ των γενεών. Το κρατικό συνταξιοδοτικό σύστημα ανατρέπει την σχέση αυτή, από οικονομική άποψη. Οι οικογένειες πρέπει να συνεχίσουν να επιβαρύνονται με το κόστος της ανατροφής των παιδιών, αλλά πρέπει να μοιραστούν και τις μελλοντικές φορολογικές εισφορές των παιδιών τους με όλους τους άλλους πολίτες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν έχουν παιδιά. Τα οφέλη των παιδιών κοινωνικοποιούνται, ενώ το κόστος της ανατροφής τους παραμένει ιδιωτικό. Εάν θέλατε να αποδεκατίσετε τις οικογένειες, δεν θα μπορούσατε να σκεφτείτε κάτι πιο αποτελεσματικό.

***

Συντάκτης: Guido Hülsmann

Ο Jörg Guido Hülsmann είναι ανώτερος συνεργάτης του Ινστιτούτου Mises, όπου κατέχει την έδρα Peterson-Luddy 2018, και ήταν διευθυντής έρευνας για το Mises Fellows την περίοδο 1999-2004. Είναι συγγραφέας του Mises: The Last Knight of Liberalism and The Ethics of Money Production . Διδάσκει στη Γαλλία, στο Université d’Angers.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Ludwig von Mises

https://www.eleytheriagora.gr/pos-to-kratos-katastrefei-ton-thesmo-tis-oikogeneias/

Κυριακή


Για τα μέλη του Κόμματος, η φυλή, η θρησκεία και το φύλο πρέπει να εξουδετερωθούν, ο υπήκοος της Oceania πρέπει να αποκοπεί από το παρελθόν του και η γλώσσα πρέπει να καταστραφεί για καλύτερο έλεγχο του νου. Ακόμα και η επιστήμη πρέπει να υποταχθεί στην ιδεολογία. Ο Μεγάλος Αδελφός δεν θέλει «αντιφρονούντες»...


Θεωρούσα ότι ‘Κράτος Μεγάλου Αδελφού’ σημαίνει συνεχής παρακολούθηση και καταπίεση. Αλλά είναι πολλά ακόμα. Και είναι εφιαλτικά όμοια με αυτά που βλέπουμε να γίνονται στις ημέρες μας. Που δεν στοχεύουν «απλά» στην παρακολούθηση και καταπίεση του εξωτερικού ανθρώπου, αλλά στην παραμόρφωση και χειραγώγηση του εσωτερικού ανθρώπου. Το παρακάτω άρθρο δίνει μια διεισδυτική ματιά σε αυτό ακριβώς το κομμάτι.

Λίγα εισαγωγικά για όσους δεν γνωρίζουν το περιεχόμενο του «προφητικού» - δυστοπικού μυθιστορήματος του Τζορτζ Όργουελ, “Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα”. Βρισκόμαστε στο έτος 1984 (το βιβλίο γράφτηκε το 1948) στην Oceania(Ωκεανία), μια χώρα που βρίσκεται κάτω από το απολυταρχικό καθεστώς του Μεγάλου Αδελφού, όπου όλοι οι κάτοικοι βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση. Η Oceania είναι μία από τις τρεις χώρες που είναι χωρισμένος πλέον ο πλανήτης (Οι άλλες είναι η Eurasia και η Eastasia). Οι κοινωνικές τάξεις στην Oceania είναι τα μέλη του Εσωτερικού Κόμματος (InnerParty) που ασκούν τη διοίκηση της χώρας, τα μέλη του Εξωτερικού Κόμματος (Outer Party), που είναι οι κρατικοί υπάλληλοι και οι προλετάριοι (proles), που είναι τα εργατικά χέρια. Το Κόμμα ασκεί την εξουσία έχοντας καταλύσει κάθε έννοια ελευθερίας. Οι πάντες παρακολουθούνται, ακόμα και μέσα στα σπίτια τους, με την βοήθεια τηλεοθονών. Όλα και όλοι ελέγχονται από τον Μεγάλο Αδερφό. Όλα οφείλονται και πηγάζουν από τον Μεγάλο Αδερφό. Η μορφή του υπάρχει παντού. Το καθεστώς θέλοντας να ελέγξει και να καταργήσει την σκέψη, βάζει στο στόχαστρο την γλώσσα, χρησιμοποιώντας μια νέα γλώσσα, το Newspeak. Η ελευθερία όχι μόνο της έκφρασης, αλλά και της σκέψης έχει ποινικοποιηθεί με τα εγκλήματα σκέψης (thoughtcrime). Πρωταγωνιστής είναι ο Γουίνστον Σμιθ, ένας κυβερνητικός υπάλληλος και μέλος του Εξωτερικού Κόμματος που προσπαθεί να εναντιωθεί σε αυτήν την κατάσταση. - Δείτε την ταινία "1984".


Λίγα μαθήματα από το «1984» - Άρθρο από το Occident Invicta

Πρόσφατα τελείωσα το διάβασμα του «1984» του Όργουελ και συνειδητοποίησα πόσες από τις προβλέψεις του Όργουελ έχουν εκπληρωθεί τα τελευταία χρόνια. Ας δούμε κάποιες από τις προειδοποιήσεις του Όργουελ.

Γιατί ο Όργουελ διάλεξε τον τίτλο «1984»;



Για τον τίτλο του έργου, η συμβατική άποψη δηλώνει ότι απλώς ο Όργουελ αντέστρεψε τα 2 τελευταία ψηφία του 1948, όμως, νομίζω ότι υπάρχει κάτι περισσότερο σε αυτό που βλέπει το μάτι. Ο Όργουελ ήταν μέλος της σοσιαλιστικής εταιρίας ‘Fabian’*από την οποία αργότερα αποχώρησε. Αντίθετα με τη δημοφιλή πεποίθηση, το 1984 δεν αποσκοπούσε αποκλειστικά και μόνο στους Σοβιετικούς, αλλά μάλλον στα ιδεώδη των Φαβιανών. Το έμβλημα των Φαβιανών είναι η χελώνα, η οποία συμβολίζει την στρατηγική τους να κουβαλάνε τoν οπλισμό τους. 

Πίστευαν ότι θα μπορούσαν να φέρουν τον σοσιαλισμό στην κοινωνία μέσα από σταδιακές ανεπαίσθητες επεμβάσεις, ακόμη και αν τους πάρει αυτό 100 χρόνια. Η Fabian society ιδρύθηκε το 1884, και με κάποια μικρή αμφιβολία, όχι τυχαία, ο Όργουελ έδωσε στο δυστοπικό του διήγημα τον τίτλο «1984».

Οι γυναίκες είναι από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές του Κόμματος.


«Ήταν πάντα οι γυναίκες, και κυρίως οι νέες, που ήταν οι πιο φανατικοί υποστηρικτές του Κόμματος, κατάπιναν όλα τα συνθήματα, ήταν ερασιτέχνες κατάσκοποι και “nosers-out ofunorthodoxy”, τουτέστιν δεν ανέχονταν καμία «ανορθοδοξία»(αμφισβήτηση των δογμάτων του Κόμματος).

Οι γυναίκες είναι τα πιστά στρατεύματα του σημερινού Εσωτερικού Κόμματος. Οι φεμινίστριες οφείλουν την επιτυχία τους σε μεγάλο βαθμό στις γενναιόδωρες οικονομικές συνεισφορές των καπιταλιστών, αυτών που διδάσκουν τις αδαείς οπαδούς τους, ότι είναι «εχθροί». Το κράτος - νταντά διαδραματίζει το δικό του ρόλο στην στήριξη του φεμινισμού, μέσω προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας και ‘θετικής δράσης’ που πληρώνονται από φορολογούμενα αρσενικά.

Το Εσωτερικό μας Κόμμα έχει σωστά εξάγει το συμπέρασμα ότι οι γυναίκες χρειάζονται ένα φουσκωμένο κράτος - νταντά για να τις βοηθήσει να επιτύχουν την «ισότητα» με τους άνδρες και, συνεπώς, οι γυναίκες έχουν λάβει «εξουσία» από τις ελίτ. Όπως έχω επισημάνει στο παρελθόν, οι άνδρες με ισχυρή θέληση επιθυμούν μια μικρή κυβέρνηση, ενώ «ισχυρές και ανεξάρτητες γυναίκες» επιθυμούν ένα μεγάλο κράτος - νταντά για να κρατάει το χέρι τους. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι περισσότερες γυναίκες έχουν την τάση να ψηφίζουν λίμπεραλς / «προοδευτικούς» / αριστερούς. [όντως, τον Τσίπρα γυναίκες τον έβγαλαν πρωθυπουργό για 2η φορά!]

Ο Όργουελ ανέφερε επίσης ότι οι γυναίκες ήταν οι “nosers-out ofunorthodoxy”. Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό σήμερα, καθώς οι νέες γυναίκες συνήθως κινούν μέσα από τα media και τα μέσα κοινωνική δικτύωσης το κυνήγι μαγισσών εναντίον εκείνων που έχουν απόψεις αντίθετες με αυτές που πρεσβεύει το Εσωτερικό μας Κόμμα (αντι-ομοφυλοφιλική ατζέντα, αντι-φεμινισμός, αντι-μετανάστευση). Αυτό το κυνήγι μαγισσών, σκοπό έχει να εξοντώσει κοινωνικά και οικονομικά τους «αντίθετους», με την σπίλωση της υπόληψής τους και με το να τους οδηγήσουν στην ανεργία. Ο Όργουελ δήλωσε ότι οι γυναίκες ήταν οι πιο φανατικοί υποστηρικτές του Εσωτερικού Κόμματος και βλέπουμε πολλά παραδείγματα του άσκοπου φανατισμού τους στα social media.

Οι γυναίκες έχουν ένα βασικό χαρακτηριστικό που τις κάνει αγαπητές στο Κόμμα, και αυτό είναι η τάση τους προς τοdoublethink. Ο Όργουελ ορίζει το doublethink ως μια μορφή διανοητικής γυμναστικής, όπου ένα άτομο θα μπορούσε ταυτόχρονα να έχει 2 αντιφατικές πεποιθήσεις. Είμαστε περικυκλωμένοι από τέτοια παραδείγματα. Έχουμε παρατηρήσει γυναίκες να δηλώνουν προκλητικά ότι δεν χρειάζονται τους άνδρες, ενώ ταυτόχρονα να ζουν από την φιλανθρωπία ενός άνδρα (επίδομα διατροφής, υποστήριξη παιδιών κλπ). Έχουμε παρατηρήσει μερικές γυναίκες να έχουν συναινετικό σεξ και, στη συνέχεια, να πιστεύουν ότι βιάστηκαν. Έχουμε παρατηρήσει «δυνατές» γυναίκες, συχνά να βασίζονται σε φίλους, μπάτσους, μπράβους κλπ για να λύσουν τα προβλήματά τους. Το doublethinkείναι το ένζυμο που διευκολύνει την πέψη και την αφομοίωση της προπαγάνδας του Κόμματος. Ο γυναικείος σολιψισμός (το εγώ ως η μόνη υποκειμενικότητα) είναι ο καταλύτης ο οποίος βοηθά αυτήν την διαδικασία, φυσικά.

Η καταστροφή των φύλων

«Θα πάω να πάρω το φόρεμα μιας πραγματικής γυναίκας από κάπου και θα το φορέσω αντί για αυτά τα καταραμένα παντελόνια. Θα φοράω μεταξωτές κάλτσες και ψηλοτάκουνα παπούτσια! Σε αυτό το δωμάτιο θα γίνω γυναίκα, όχι μία συντρόφισσα του Κόμματος».

Ο Όργουελ προφανώς δεν ήταν εξοικειωμένος με το καρκίνωμα που θα εξελισσόταν τελικά στον «φεμινισμό». Ήταν, ωστόσο, στενά εξοικειωμένος με τη φύση του κομμουνισμού και δικαίως υπέθεσε ότι η φύση της κομμουνιστικής «ισότητας» ήταν ουσιαστικά μια μειλίχια ομοιότητα. Το Κόμμα δεν ανέχεται τους πυλώνες της Ταυτότητας, καθώς δικαίως πίστευαν ότι αυτοί θα επιτρέπουν στα άτομα να ορίσουν την πραγματικότητα σύμφωνα με τους δικούς τους όρους. Έτσι η φυλή, η θρησκεία και το φύλο πρέπει να εξουδετερωθούν. Το Κόμμα μας σήμερα χρησιμοποιεί τον πολιτιστικό μαρξισμό για να επιτεθεί στην εθνικότητα των δυτικών (Critical race theory - «κριτική θεωρία της φυλής») και το φύλο (φεμινισμός). Η ταξινόμηση των τραβεστί ως «γυναίκες» είναι ένα άλλο πλήγμα κατά των δύο φύλων. Τελικά, πιστεύω ότι οι περισσότερες γυναίκες θέλουν να είναι θηλυκές, αλλά οι φεμινίστριες (το Outer Party - Εξωτερικός Κόμμα) έχει άλλα σχέδια γι’ αυτές.

Η καταστροφή της γλώσσας ως μέσο ελέγχου της σκέψης

«Δεν αντιλαμβάνονται την ομορφιά της καταστροφής των λέξεων. Ξέρετε ότι το Newspeak είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο της οποίας το λεξιλόγιο μικραίνει κάθε χρόνο; Δεν βλέπετε ότι ο συνολικός στόχος του Newspeak είναι να περιορίσει το εύρος της σκέψης; Στο τέλος θα κάνουμε το thoughtcrime (έγκλημα σκέψης) κυριολεκτικά αδύνατο, γιατί δεν θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσουν. Κάθε έννοια που μπορεί να είναι απαραίτητη, θα πρέπει να εκφράζεται με ακριβώς μια λέξη, με την σημασία της αυστηρά καθορισμένη και με όλες τις δευτερεύουσες σημασίες της θα ξεθωριάσουν και θα ξεχαστούν. Ήδη, στην Ενδέκατη Έκδοση, δεν είμαστε μακριά από αυτό το σημείο. Όμως, η διαδικασία θα εξακολουθήσει να συνεχίζεται πολύ καιρό αφού εσείς και εγώ θα είμαστε ήδη νεκροί. Κάθε χρόνο όλο λιγότερα και λιγότερα λόγια και το φάσμα της συνείδησης πάντα λίγο μικρότερο».


Αυτή είναι αναμφισβήτητα η πιο εντυπωσιακή έξοχη παρατήρηση του Όργουελ. Τα λεξιλόγια φαίνεται να συρρικνώνονται με ένα εκπληκτικό ρυθμό κάθε χρόνο. Ένας φίλος μου από το Σαν Φρανσίσκο μου είπε κάποτε για έναν κολλητό του που δεν γνώριζε την έννοια της λέξης «ανήθικος». Πώς θα μπορούσε κανείς να συζητήσει πολιτικά χωρίς να είναι εξοικειωμένος με τη λέξη «ανήθικος»; Η λαϊκή κουλτούρα έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στην διάβρωση του λεξιλογίου του μέσου ατόμου, όπου, εκπομπές όπως η σειρά Simpsons εξυμνούν φανερά την άγνοια. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο να προσθέσω.

Αέναος πόλεμος

«Ο πόλεμος, θα φαίνεται ότι επιτυγχάνει την απαραίτητη καταστροφή, αλλά ότι την καταφέρνει με ένα ψυχολογικά αποδεκτό τρόπο. Κατ’ αρχήν, θα ήταν αρκετά απλό να σπαταλιέται το πλεόνασμα εργασίας του κόσμου, οικοδομώντας ναούς και πυραμίδες, σκάβοντας τρύπες και γεμίζοντάς τες ξανά ή ακόμα και παράγοντας τεράστιες ποσότητες εμπορευμάτων και, στη συνέχεια, βάζοντας φωτιά σε αυτές. Αλλά αυτό θα παρέχει μόνο την οικονομική και όχι τη συναισθηματική βάση για μια ιεραρχική κοινωνία.

Ο πόλεμος διεξάγεται από κάθε διοικούσα ομάδα κατά των δικών της υπηκόων, και το αντικείμενο του πολέμου δεν είναι να πετύχει ή να αποτρέψει εδαφικές κατακτήσεις, αλλά το να διατηρήσει ανέπαφη τη δομή της κοινωνίας. Η ίδια η λέξη «πόλεμος», ως εκ τούτου, έχει γίνει παραπλανητική. Θα ήταν μάλλον ακριβές να πούμε ότι με το να γίνεται συνεχής ο πόλεμος έχει παύσει να υφίσταται».

Ο πόλεμος είναι μια βιομηχανία και ένα μεγάλο κομμάτι της αμερικανικής οικονομίας. Ο λόγος για διαρκή πόλεμο δεν έχει να κάνει τόσο με το να κρατιέται ζωντανή αυτή η βιομηχανία, αλλά με το να ενσταλάξει μια ψυχολογική εξάρτηση μέσα στα μυαλά του κοπαδιού προς το Εσωτερικό Κόμμα που το κυβερνάει. Οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι ήταν ντεμοντέ πόλεμοι που ήταν βίαιοι και με μάχες έως το τέλος. Αυτό που ο Όργουελ αναφέρει ως συνεχή πόλεμο είναι ένας πόλεμος που δεν απειλεί με καθολική καταστροφή (και είναι τεχνικά λιγότερο επικίνδυνος) και είναι αόριστης διάρκειας. Η Oceania και η Eurasia (και η Eastia) είναι ομοιόμορφα ταιριασμένες και δεν είναι σε θέση να καταστρέψει εντελώς η μία την άλλη. Οι ελίτ και στις δύο πλευρές κατανοούν ότι καμία πλευρά δεν μπορεί να θριαμβεύσει εντελώς εναντίον της άλλης και έτσι η παρωδία του διαρκούς πολέμου διατηρείται επ’ αόριστον για να αφαιρεθούν από το κοπάδι οι ελευθερίες του. Οι παραπλανημένες μάζες αδυνατούν να κατανοήσουν ότι ο πόλεμος στο εξωτερικό αποτελεί προϋπόθεση για τον πόλεμο που διεξάγεται συνεχώς εναντίον τους στο εσωτερικό.

Ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν το πρώτο πρωτότυπο μοντέλο του συνεχούς πολέμου και ακολούθησε ο πρόσφατα τελειοποιημένος πόλεμος κατά της (ισλαμικής) τρομοκρατίας. Η καταπολέμηση της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι σαν να παίζεις το παιχνίδι ‘whack amole’ του λούνα παρκ, χτυπάς τους τυφλοπόντικες με το σφυρί! Ο τυφλοπόντικας είναι η Χαμάς, και στη συνέχεια εμφανίζεται η ισλαμική Τζιχάντ, μετά η Αλ Κάιντα, και στη συνέχεια πετάγεται το ISIS. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ παίζει το ρόλο της, έμμεσα στηρίζοντας την ισλαμική τρομοκρατία, έτσι ώστε ο αέναος πόλεμος να μπορεί να συνεχιστεί. Προσπαθώντας να εκδιώξουν τον Μπασάρ Αλ Άσσαντ στη Συρία, οι Αμερικάνοι ελπίζουν ότι θα ενισχυθεί το ISIS. Ο Άσσαντ έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι ο συριακός στρατός είναι η μόνη δύναμη που στέκεται μεταξύ του ISIS και της γενοκτονίας των Χριστιανών Αράβων. Οι ΗΠΑ θα στηρίξουν μάλλον το Ισραήλ που μισεί τον Χριστό, παρά θα αποτρέψουν τη γενοκτονία των Χριστιανών Αράβων στα χέρια των φανατικών βάρβαρων ισλαμιστών. Όπως ένας αξιωματούχος των ΗΠΑ λέει:

«Εις το διηνεκές θα το κάνουμε αυτό. Είναι σαν τον πόλεμο κατά των ναρκωτικών. Δεν πρόκειται να σταματήσει»

2 + 2 = 5

«Τα φυσικά γεγονότα δεν μπορούν να αγνοηθούν. Στη φιλοσοφία ή τη θρησκεία ή την ηθική ή την πολιτική, δύο και δύο κάνουν πέντε, αλλά όταν κάποιος σχεδιάζει ένα όπλο ή ένα αεροπλάνο πρέπει να κάνουν τέσσερα.
Φίλης, άξιος για υπουργός προπαγάνδας


Το Κόμμα σας είπε να απορρίψετε τις αποδείξεις από τα μάτια και τα αυτιά σας. Ήταν η τελική και πιο ουσιαστική εντολή τους. Η καρδιά του βούλιαξε, καθώς αντιλαμβανόταν την τεράστια δύναμη που παρατάσσονταν εναντίον του, την ευκολία με την οποία κάθε διανοούμενος του Κόμματος θα τον νικούσε στην συζήτηση, με λεπτά επιχειρήματα τα οποία δεν θα ήταν σε θέση να κατανοήσει, πόσο μάλλον να απαντήσει. Και όμως ήταν στην σωστή πλευρά! Εκείνοι έκαναν λάθος και εκείνος είχε δίκιο. Το προφανές, το ανόητο, και το αληθινό έπρεπε να αποτελέσουν αντικείμενο υπεράσπισης. Οι αλήθειες είναι αλήθειες, για μισό λεπτό! Ο στερεός κόσμος υπάρχει, οι νόμοι του δεν αλλάζουν. Οι πέτρες είναι σκληρές, το νερό είναι υγρό, τα αντικείμενα που δεν κρατιούνται πέφτουν προς το κέντρο της γης. Με την αίσθηση ότι μιλούσε στον O' Brien, και επίσης ότι παρουσίαζε ένα σημαντικό αξίωμα, έγραψε:

“Η Ελευθερία είναι η ελευθερία να πω ότι δύο συν δύο κάνουν τέσσερα. Αν αυτό είναι δεδομένο, όλα τα άλλα ακολουθούν”».

Θα ήταν μια πράξη απαράμιλλης βλακείας να σκεφτεί κανείς ότι οι λίμπεραλς / «προοδευτικοί» / αριστεροί είναι οι σύγχρονοι κληρονόμοι της ορθολογικής παράδοσης του Διαφωτισμού. Οι σημερινοί λίμπεραλς είναι οι κληρονόμοι του μαρξισμού και είναι εξίσου επιζήμιοι για την επιστήμη όπως και οι θρησκευόμενοι ομόλογοί τους της Δεξιάς. Αν η πραγματικότητα έρχεται σε αντίθεση με την ιδεολογία, η πραγματικότητα θα πρέπει να απορρίπτεται. Το Τμήμα Γυναικείων Σπουδών του πανεπιστημίου UCLA είχε αυτό να πει σχετικά με τα έργα του καθηγητή Kevin MacDonald:

  • «Οι Γυναικείες Σπουδές απορρίπτουν οποιαδήποτε αξίωση ότι υπάρχει μία φυσική, βιολογική ή ουσιαστική βάση για τις κοινωνικές ιεραρχίες που καταλογίζει μικρότερη ή μεγαλύτερη κοινωνική αξία σε καθορισμένους πληθυσμούς. Ως εκ τούτου, η αποστολή των Γυναικείων Σπουδών και η ηθική και πολιτική ώθηση του φεμινισμού στέκονται σε άμεση αντίθεση με τα πεδία της κοινωνικο-βιολογίας, ψυχολογίας και εξελικτικής, και στο έργο του καθηγητή Kevin Macdonald».
και αυτό:

«Ο καθηγητής MacDonald εργάζεται σε τομείς που θεωρούνται νόμιμοι με βάση τα ακαδημαϊκά πρότυπα, και, δυστυχώς, η έρευνα στη γενετική βάση για την κοινωνική αξία των φυλετικών και εθνοτικών ομάδων, των γυναικών και των ομοφυλοφίλων συνεχίζεται υπό την αιγίδα πολλών τομέων της μελέτης. Ως εκ τούτου, θα θέλαμε να θέσουμε ορισμένα ευρύτερα ζητήματα σχετικά με οποιαδήποτε έρευνα που προάγει τη μισαλλοδοξία και την φυλετική ανωτερότητα».

Το επισημασμένο τμήμα είναι ζωτικής σημασίας, γιατί αυτό που πραγματικά λέει είναι το εξής:

  • Από τη στιγμή που δεν μπορούν να αμφισβητήσουν την έρευνα του καθηγητή MacDonald πάνω σε εμπειρική βάση (δηλαδή 2 + 2 = 4), μετατοπίζουν το θέμα στη σφαίρα της θεωρίας με την αμφισβήτηση της αξίας της έρευνάς του, σε αντίθεση με τα πορίσματα και τη μεθοδολογία της.

Ο λόγος για τον οποίο οι Επιστήμες (Βιολογία και Μαθηματικά ιδίως) αναστατώνουν τους αριστερούς τόσο πολύ, είναι επειδή οι κλάδοι αυτοί αμφισβητούν ευθέως την ιδεολογία του Εσωτερικού Κόμματός μας. Μόνο η Εξελικτική Ψυχολογία και η Βιολογία είναι σε θέση να κατεδαφίσουν τον θεμέλιο μύθο του φεμινισμού, που αναφέρει ότι οι ρόλοι των φύλων είναι «κοινωνικά κατασκευάσματα». Τα πεδία αυτά καταδεικνύουν ότι το φύλο δεν είναι κάτι που «αλλάζει» τόσο εύκολα όσο όταν κάποιος αλλάζει ρούχα. Προκειμένου να ελεγχθούν τα μυαλά των ανθρώπων, είναι σημαντικό να ελεγχθούν πρώτα τα μάτια τους. 
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
(Η Μακεδονία είναι το μεγαλύτερο σε έκταση και το δεύτερo μεγαλύτερο σε πληθυσμό γεωγραφικό διαμέρισμα της ηπειρωτικής Ελλάδας.)

Προς το σκοπό αυτό οι πανεπιστημιακοί καθηγητές (Εξωτερικό Κόμμα) σφυροκοπάνε τους φοιτητές τους το ολέθριο μήνυμα ότι η πραγματικότητα είναι «κοινωνικά κατασκευασμένη».Υιοθετώντας αυτό τον τρόπο σκέψης ο φοιτητής δεν εμπιστεύεται πραγματικά τα μάτια του και επιτρέπει στο Κόμμα να κατασκευάσει και να επαναπροσδιορίσει εκείνο την πραγματικότητα για τον ίδιο.

Ο βραβευμένος με Νόμπελ Τζέιμς Γουότσον (Μοριακός Βιολόγος) δέχτηκε κι αυτός επίθεση από το Εσωτερικό μας Κόμμα για την παραβίαση της ιερότητας της αριστερής ιδεολογίας, εισηγούμενος τη γενετική βάση για το IQ των φυλετικών ομάδων. Δεν ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα για την Βιολογία, αλλά αυτό που με ταράζει είναι ότι η πολιτικά ορθή / πολιτιστικά μαρξιστική αριστερά, με οργουελικό τρόπο, θέλει να λογοκρίνει την επιστήμη χάριν διατήρησης της ιδεολογίας και όχι της ακαδημαϊκής ακεραιότητας. Δύο συν δύο πρέπει να ισούται με πέντε. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για την Αριστερά.

Στόχος: Η αποκοπή από το παρελθόν

Μια επίσης σημαντική σύντομη παράγραφος είναι αυτή που ο Γουίνστον Σμιθ διαβάζει ένα κεφάλαιο του "βιβλίου" που γράφτηκε από τον αντιφρονούντα Emmanuel Goldstein:

  • «Η μεταβολή του παρελθόντος είναι απαραίτητη για δύο λόγους, ένας εκ των οποίων είναι δευτερεύων και, να το πω έτσι, προληπτικός. Ο δευτερεύων λόγος είναι ότι το μέλος του Κόμματος, όπως και ο προλετάριος, ανέχεται τις σημερινές συνθήκες, εν μέρει γιατί δεν έχει πρότυπα σύγκρισης. Θα πρέπει να αποκοπεί από το παρελθόν, ακριβώς όπως ο ίδιος θα πρέπει να αποκοπεί από τις ξένες χώρες, επειδή είναι απαραίτητο γι' αυτόν να πιστεύει ότι είναι σε καλύτερη θέση από τους προγόνους του και ότι το μέσο επίπεδο της υλικής του άνεσης αυξάνεται συνεχώς».
Αυτό εξηγεί για ποιο λόγο οι σύγχρονοι Λευκοί (Ευρωπαίοι & Αμερικάνοι) ανέχονται μια τέτοια σάπια συμπεριφορά από τους διεφθαρμένους άρχοντες τους. Μετά την ανάγνωση του ‘1984’, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι πολλοί Λευκοί απλά δεν έχουν κανένα πρότυπο σύγκρισης. Ούτε στοιχειώδη ιστορία γνωρίζουν, ούτε για τον έξω από αυτούς κόσμο γνωρίζουν πολλά (ή «γνωρίζουν» ό,τι τους δείχνει η τιβί). Αυτό τους επιτρέπει να έχουν τόσες πολλές αυταπάτες. Από την άλλη, η μελέτη της ιστορίας και των παγκοσμίων γεγονότων είναι ζωτικής σημασίας, διότι δίνει κίνητρο αντίστασης στην προπαγάνδα.

Το 1984 του Όργουελ πρέπει να διαβαστεί από όποιον επιθυμεί να διεισδύσει στην δομή του κόσμου στον οποίο ζούμε. Χρησιμεύει ως χάρτης και πυξίδα σε έναν κόσμο όπου η γλώσσα και η πραγματικότητα μεταποιούνται για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του Κόμματος.


Η Fabian Society ιδρύθηκε το 1884 από τον Βρετανό οικονομολόγο Sidney Webb. Τα μέλη της, οι Φαβιανοί (ή Φαμπιανιστές), ήταν υπέρ της σταδιακής εισαγωγής και επικράτησης του Σοσιαλισμού στη βρετανική κοινωνία, εκμεταλλευόμενοι προς αυτόν το σκοπό τις κατάλληλες στιγμές και συγκυρίες που αυτό θα ήταν εφικτό. Φαβιανοί υπήρξαν οι διάσημοι συγγραφείς G. Bernant Shaw, H.G. Wells και Virginia Woolf, οι οποίοι έπλεξαν ακόμη και το εγκώμιο του Στάλιν. Μέλη της Fabian Society είναι και οι πρώην πρωθυπουργοί της Μ. Βρετανίας, Τόνι Μπλερ και Γκόρντον Μπράουν Μέλος της Fabian Society ήταν επίσης και η Annie Besant, συν-ιδρύτρια μαζί με την Elena Blavatsky της «Θεοσοφικής Εταιρείας» και του «Θεοσοφισμού». «Παιδί» επίσης των Φαβιανών είναι και το γνωστό London School of Economics (L.S.E.).

http://redskywarning.blogspot.gr/2015/11/1984.html

Γράφαμε πριν από λίγες εβδομάδες στην στήλη για τη νέα θρησκεία της Κλιματικής Αλλαγής ( 22/10) και το πώς ως μέρος του τελετουργικού της και των μεθόδων της, ισάξιες της Ιεράς Εξέτασης της Καθολικής Εκκλησίας, προχωρεί σε διώξεις και διαπομπεύσεις όσων έχουν την ατυχή έμπνευση και τόλμη να αντιτεθούν στο δόγμα της.
 


Τότε είχαμε αναφερθεί στην δίωξη από την Γαλλική κυβέρνηση και τελικά την απόλυση του από την κρατική τηλεόραση, του κ. Φιλίπ Βερντιέ, καταξιωμένου μετεωρολόγου, μετά από την έκδοση βιβλίου του που αμφισβητούσε ορισμένες από τις παραδοχές πάνω στις οποίες στηρίζονται τα χρησιμοποιούμενα σήμερα μοντέλα του Intergovernmental Panel on Climate Change- IPCC που ως γνωστό προσδιορίζουν «με ακρίβεια» εκατομμυριοστού το πώς θα διαμορφωθεί η μέση θερμοκρασία του πλανήτη το 2100 μ.Χ

Η δε Γαλλική κυβέρνηση λόγω του ότι φιλοξενεί την σύνοδο του COP21 στο Παρίσι έχει σύσσωμη προσχωρήσει και εντεστερνιστεί την νέα θρησκεία.

Όπως όλες οι θρησκείες έτσι και αυτή της Κλιματικής Αλλαγής περιλαμβάνει στους κόλπους της ημιμαθείς και φανατικούς οι οποίοι προκείμενου να υπερασπισθούν τα πιστεύω τους, που έχουν ανάγει σε θέσφατα, δεν διστάζουν να προβαίνουν σε χονδροειδείς απλοποιήσεις συγχαίοντας την πρακτική αντιμετώπιση του φαινομένου της υπερθέρμανσης της ατμόσφαιρας με πρωτόγονες περιβαλλοντικές δοξασίες. Όπως αυτές περί προστασίας παντί τρόπω του αρχικού οικολογικού κύκλου, της βιοποικιλότητας και της υπέρτατης ανάγκης για επιστροφή στην φύση, δηλαδή σε προγενέστερες καταστάσεις αγροτο-οικονομικής επιβίωσης, ως να μην έχουμε βιώσει την βιομηχανική, πόσο μάλλον την τεχνολογική επανάσταση, και την εξέλιξη της οικονομίας όπου οι υπηρεσίες κυριαρχούν πλέον στην διαμόρφωση του παραγόμενου προϊόντος.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του ριζοσπαστισμού των φανατικών της νέας θρησκείας αποτελεί η «Έκθεση για την Εθνική Στρατηγική για την Προσαρμογή και την Κλιματική Αλλαγή» που εδόθη στην δημοσιότητα πριν λίγες ημέρες (26/11) για δημόσια διαβούλευση από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Η εν λόγω Έκθεση αν και ανακοινώθηκε στην δημοσιότητα με τεράστια καθυστέρηση, αφού η διεθνής συνάντηση για την Κλιματική Αλλαγή στο Παρίσι, η COP21 ξεκινά αυτή την εβδομάδα, και άρα επ’ ουδενί λόγο μπορεί μετά την ολοκλήρωση της διαβούλευσης στις 8/12 να επικαιροποιηθεί και να θεωρηθεί εθνική συμμετοχή, αποτελεί οπωσδήποτε ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση καθότι πρέπει να διαμορφωθεί και να θεσμοθετηθεί μία εθνική στρατηγική για το καίριο θέμα της Κλιματικής Αλλαγής, και πως επηρεάζει την χώρα μας και τι μπορεί να γίνει ώστε και η Ελλάδα να συμβάλλει και αυτή στην παγκόσμια προσπάθεια που απαιτείται, και είναι σε εξέλιξη, για την μείωση των αρνητικών επιπτώσεων στη βιόσφαιρα από μία αλόγιστη αύξηση των αερίων του θερμοκηπίου( GCΗ) και την υπέρμετρη συγκέντρωση CO2 στην ατμόσφαιρα.

Και ενώ θα περίμενε κάποιος η Έκθεση, η οποία μάλιστα φαίνεται να την έχει συντάξει πολυπληθής ομάδα επιστημόνων, (άνω των 40 τον αριθμό), πέρα από την θεωρητική ανάλυση του φαινομένου και της συμβολής της χώρας σε αυτό, να περιέχει συγκεκριμένες προτάσεις για την μείωση των εκπομπών GCH μέσω της μεγαλύτερης δυνατής διείσδυσης των ΑΠΕ, την εφαρμογή μέτρων σε μεγάλη κλίμακα για την βελτίωση της ενεργειακής αποδοτικότητας με επίκεντρο τον κτιριακό τομέα, την προώθηση μεθόδων για τον ενταφιασμό του CO2 και άλλα σχετικά, αυτή αναλίσκεται κυρίως σε εκτενείς θεωρητικές τοποθετήσεις αποφεύγοντας συστηματικά να κατονομάσει, να περιγράψει και να εισηγηθεί τελικά την λήψη συγκεκριμένων και χειροποιαστών μέτρων.

Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει η εν λόγω Μελέτη «οι κίνδυνοι από την κλιματική αλλαγή θα αυξηθούν τις επόμενες δεκαετίες λόγω της ευρύτητας του φαινομένου και της συσ- σώρευσης στην ατμόσφαιρα αερίων του θερμοκηπίου, ανεξάρτητα από τα σενάρια που διατυπώνονται για την πλανητική υπερθέρμανση και των προσπαθειών μετριασμού. Συνεπώς είναι επιτακτική η ανάγκη για το σχεδιασμό και τη λήψη κατάλληλων μέτρων προσαρμογής για την αντιμετώπιση των αρνητικών αναπόφευκτων επι- πτώσεων της κλιματικής αλλαγής».

Όμως η Μελέτη κάθε άλλο παρά ουσιαστικές προτάσεις διατυπώνει για την μείωση των εκπομπών του θερμοκηπίου ( GHC) από δραστηριότητες όπως η παραγωγή ενέργειας από την καύση άνθρακα, ή τις εκπομπές του στόλου των αυτοκινήτων ή βλαπτικών βιομηχανικών δραστηριοτήτων. Η Μελέτη αποτελεί ουσιαστικά μία άκρως θεωρητική ανάλυση «επικινδυνότητας και τρωτότητας» επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον της για το πώς μπορεί να προστατευθεί η γεωργία, η κτηνοτροφία, η αλιεία, οι υδάτινοι πόροι και η πολιτιστική κληρονομιά, προεξοφλώντας μελλοντικές καταστροφές με συνεχείς νεροποντές και δραματική αύξηση της στάθμης της θάλασσας σε βαθμό που να εισηγείται σειρά μέτρων για την προστασία των σταθμών ηλεκτροπαραγωγής, ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων ακόμη και του LNG terminal στη Ρεβυθούσα.

Αυτό όμως που μάλλον σκόπιμα δεν εισηγείται η Μελέτη είναι η επέκταση της χρήσης και αξιοποίησης των ΑΠΕ ή η εμπέδωση της ενεργειακής αποδοτικότητας στα κτίρια και γενικά η μείωση στην κατανάλωση ορυκτών καυσίμων ή τον έλεγχο των παραγόμενων από αυτά ρύπων. Η Μελέτη κάθε άλλο παρά φιλική προς την χρήση των ΑΠΕ μπορεί να χαρακτηρισθεί αφού στο κεφάλαιο που αφορά τα νησιά τοποθετείται κάθετα εναντίον της περεταίρω εγκατάστασης αιολικών πάρκων με το έωλο επιχείρημα της προστασίας του υδροφόρου ορίζοντα και του ατμοσφαιρικού περιβάλλοντος και της πρωινής πάχνης! Και αυτή η καινοφανής τοποθέτηση παρά το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο νησιωτικός χώρος στην Ελλάδα είναι αυτός όπου παρατηρούνται οι υψηλότερες ταχύτητες ανέμων και άρα μπορεί να επιτευχθεί η καλύτερη δυνατή εκμετάλλευση. Με άλλα λόγια η Μελέτη θέτει πλαφόν στην αξιοποίηση της αιολικής ενέργειας στη χώρα μας υπό το πρόσχημα της προσαρμογής στην Κλιματική Αλλαγή. Και μη χειρότερα!

Επειδή αρκετοί αναγνώστες θα δυσκολευθούν να πιστέψουν την αλλοπρόσαλλη και άκρως αντιπαραγωγική αυτή τοποθέτηση της Μελέτης αναπαράγουμε κατωτέρω το πλήρες απόσπασμα (σελ. 44-45) για πλήρη διαφώτιση. Και διερωτάται ο μέσος πολίτης εάν με αυτά τα μυαλά και τις περισπούδαστες δήθεν επιστημονικές αρλούμπες μπορούμε πράγματι να μειώσουμε τους ρύπους του θερμοκηπίου και να αποβλέπουμε στην απεξάρτηση μας από το ορυκτά καύσιμα. Ασφαλώς όχι είναι η απλή απάντηση για αυτό και η εν λόγω Μελέτη, σε ό, τι αφορά τουλάχιστον τις ΑΠΕ, και ιδιαίτερα την αιολική ενέργεια, δεν θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη από την πολιτική ηγεσία.

«Τελευταία σοβαρή απειλή: τα ενδεχόμενα αιολικά πάρκα στις Κυκλάδες. Από αυτά, απειλείται και το υδατικό καθεστώς των νησιών, με τη μορφή της επιδείνωσης των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, ως εξής: − Στο ατμοσφαιρικό περιβάλλον, η δρόσος, η πάχνη, ο παγετός και η ομίχλη (χαμηλής νέφωσης) είναι υδρατμοί της ατμόσφαιρας που κατεισδύουν στο έδαφος. Η διαδικασία αυτή εμποδίζεται από τις Α/Γ, οι οποίες λειτουργούν, και μάλιστα συνεχώς, ως ανεπιθύμητοι ανεμομίκτες. Οι μορφές αυτές των αερίων υδρατμών έχουν ιδιαίτερη σημασία για τα νησιά αυτά, καθώς αντικαθιστούν, σε μεγάλο βαθμό και στο πλαίσιο των φυσιογραφικών χαρακτήρων του νησιού, τις βροχοπτώσεις. Δεν καλύπτουν την έλλειψη κατεισδύσε ως, αλλά καλύπτουν το έλλειμμα της εδαφικής υγρασίας (ζώνη ριζικού συστήματος και αναπτύξεως χλωρίδας και πανίδας) η οποία έχει άμεση και απόλυτη προτεραιότητα σε κάθε μορφής υδατική προσφορά. Πέραν του ρόλου των υδρατμών αυτών στην εδαφική ζώνη, εμποδίζεται ή περιορίζεται σημαντικά η τριχοειδής ανύψωση και υδατική απώλεια του νερού του υπο- κείμενου υδροφόρου ορίζοντα. − Στο υδρολογικό περιβάλλον, η κάλυψη και, πρακτικώς, στεγανοποίηση σημαντικού μέρους των λεκανών απορροής θα έχει μετρήσιμες επιπτώσεις στην κατείσδυση του νερού (απόδοση πηγών και γεωτρήσεων), ενώ στο ίδιο αποτέλεσμα θα οδηγήσει η απόθεση των προϊόντων εκσκαφής κατά μήκος των χειμάρρων (siltation). 


− Στο υδρογεωλογικό περιβάλλον, η συγκεκριμένη υδροφορία χαρακτηρίζεται από δύσκολη κατείσδυση και τροφοδοσία, που γίνεται μόνο μέσω των κατακόρυφων ή παρακατακόρυφων ασυνεχειών, γυμνών στην επιφάνεια ή καλυμμένων από εδαφικό κάλυμμα. Έτσι, κάθε μερική στεγανοποίηση της λεκάνης απορροής συνδέεται με σοβαρή μείωση της κατείσδυσης και εμπλουτισμού του υδροφόρου ορίζοντα.»

http://www.energia.gr/article.asp?art_id=100069

Η μεγάλη απάτη της Κλιματικής Αλλαγής...


Η δίωξη κατά του μετεωρολόγου κ. Φιλίπ Βερντιέ που παρουσιάζει το καθημερινό δελτίο καιρού στο κρατικό τηλεοπτικό κανάλι France 2 (βλέπε εδώ τη σχετική είδηση στις 17/10) και η απόφαση της διοίκησης για την απόλυση του, με αφορμή την έκδοση ενός βιβλίου του που αμφισβητεί σειρά δεδομένων πάνω στα οποία στηρίζεται η θεωρία της Κλιματικής Αλλαγής, φέρνει και πάλι στην επικαιρότητα τον αμείλικτο αλλά σιωπηρό πόλεμο που έχει ξεσπάσει στην διεθνή επιστημονική κοινότητα και στο πολιτικό-οικονομικό σύστημα εν όψει της διεθνούς διάσκεψης των ΗΕ για το κλίμα που πρόκειται να πραγματοποιηθεί στο Παρίσι τον προσεχή Δεκέμβριο.

Στο βιβλίο του ο Φιλίπ Βερντιέ που έχει τον τίτλο ´Climate Investigation' παρουσιάζει σειρά στοιχείων, βασισμένα σε μακροχρόνιες μετεωρολογικές παρατηρήσεις, με τα οποία έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με την επικρατούσα άποψη, όπως αυτή προβάλλεται μετ’ επιτάσεως από την αρμόδια διεθνή επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια, βάσει της οποίας εάν δεν υπάρξει άμεση επέμβαση σε παγκόσμιο επίπεδο και δεν ληφθούν σκληρά μέτρα για τον περιορισμό των εκπομπών του θερμοκηπίου η μέση θερμοκρασία του περιβάλλοντος του πλανήτη θα αυξηθεί ανεξέλεγκτα, ενδεχομένως και πάνω από 6 βαθμούς Κελσίου, μέχρι το 2100. Σύμφωνα με την άνω επιτροπή αυτό θα οδηγήσει την ανθρωπότητα στην απόλυτη εξαθλίωση με αύξηση της στάθμης των θαλασσών, την πλήρη τήξη των πάγων και την εμφάνιση καταστροφικών καιρικών φαινομένων σε διαρκή βάση. Οι απόψεις, διαπιστώσεις και συμπεράσματα του Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) του ΟΗΕ, παρά την ελλιπή επιστημονική τους τεκμηρίωση, έχουν επικρατήσει και ως γνωστό έχουν επηρεάσει και εξακολουθούν να επηρεάζουν άμεσα τις θέσεις διαφόρων κυβερνήσεων και υπερεθνικών οργανισμών, όπως λ.χ. της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία έχει αναγάγει το θέμα της Κλιματικής Αλλαγής σε μείζον διακύβευμα, με αποτέλεσμα αυτό εν πολλοίς να καθοδηγεί σήμερα την περιβαλλοντική και ενεργειακή της πολιτική.

Ο Φιλίπ Βερντιέ, όπως και οι περισσότεροι σκεπτικιστές της ορθόδοξης πλέον άποψης περί των καταστροφικών συνεπειών της Κλιματικής Αλλαγής, δεν αμφισβητεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου ούτε είναι κατά της λήψης μέτρων για μια πιο καθαρή ατμόσφαιρα. Αυτό που θέτει ως προβληματισμό είναι η υπέρμετρη εξάρτηση μας από τα αποτελέσματα και προβολές των διαφόρων υπολογιστικών μοντέλων και των σεναρίων που αυτά διατυπώνουν με περισσή πειθώ και προβάλλουν (οι δημιουργοί τους) με απόλυτη βεβαιότητα ως να επρόκειτο περί του αλάθητου του Πάπα. Η βασική ένσταση μεγάλης μερίδας της επιστημονικής κοινότητας είναι ότι με τα υπάρχοντα στοιχεία, βάσει των οποίων η μέση θερμοκρασία της ατμόσφαιρας αυξήθηκε κατά 0,5 βαθμούς Κελσίου κατά το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα (με μηδενική αύξηση τα τελευταία δώδεκα χρόνια), δεν μπορείς εύκολα και με βεβαιότητα να προβλέψεις την συμπεριφορά ενός τόσο σύνθετου φυσικού συστήματος όπως είναι η ατμόσφαιρα της Γης. Υπεισέρχονται δε και εκατοντάδες παράμετροι που δύσκολα προσδιορίζονται, ενώ υπάρχουν και εντελώς απρόβλεπτοι παράγοντες ( λ.χ. έκρηξη ηφαιστείων, ασύμμετρη συμπεριφορά ωκεανών κλπ.), έτσι που καθιστούν την όλη προσπάθεια προσομοίωσης σε μακροχρόνια βάση μια εξαιρετικά ριψοκίνδυνη, εάν όχι αβάσιμη, από επιστημονικής άποψης, υπόθεση.

Δυστυχώς όμως η όλη υπόθεση της Κλιματικής Αλλαγής, με την άπλετη υποστήριξη κάθε είδους ΜΜΕ , (για τον απλούστατο λόγο ότι η καταστροφολογία πουλάει σε όλα τα μήκη και πλάτη) έχει πλέον αποκτήσει τα χαρακτηριστικά θρησκευτικού δόγματος. Έτσι που όταν πραγματικά ανεξάρτητες φωνές ακούγονται, όπως αυτή του Φιλίπ Βερντιέ, οι ιθύνοντες (στην περίπτωση μας η Γαλλική κυβέρνηση), ωσάν να είναι οι ιερείς της νέας θρησκείας, σπεύδουν και αποβάλλουν τιμωρώντας τους όποιους αιρετικούς. Σε άλλες εποχές τέτοιου είδους διαφωνούντες , ως μάγοι και δαιμονισμένοι, θα απεστέλλοντο στην πυρά. Οι Γάλλοι ξέρουν από αυτά. Δεν ήσαν λίγοι αυτοί που κάηκαν στην πυρά για τις ιδέες τους.

Πηγή
http://dia-kosmos.blogspot.gr/